شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نقد و بررسی رفتار دوستان و همراهانش می‌پردازد. او می‌گوید که یارانش مانند ورق شکسته، عیب‌های او را جستجو می‌کنند و می‌خواهند در هر جا که بحثی پیش می‌آید، او را مورد قضاوت قرار دهند. او به این مسئله اعتراض می‌کند و می‌پرسد چرا باید او را به بدی و عیب‌جویی نسبت دهند، در حالی که خود را به عنوان یک شعر خوب نمی‌بیند و از این وضعیت ناراضی است.
یاران چو ورق شکسته ما می‌جویندچو خامه یکی دو عیب ما می‌پویند
هوش مصنوعی: دوستان ما به دنبال ما هستند، اما مانند ورق شکسته و ناامن به نظر میرسیم. آنها فقط به دنبال عیب‌های ما هستند و مانند قلمی که نقصها را به تصویر میکشد، یک یا دو عیب ما را جستوجو می‌کنند.
گویند بدم چو شعر هرجا که رسیدمن شعر نیم بدم چرا می‌گویند
هوش مصنوعی: می‌گویند که من بد هستم مانند شعر، اما هر جا که میرسم، اینطور نیست. چرا این حرف را میزنند؟