شمارهٔ ۲۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از زیبایی‌های محبوبش سخن می‌گوید. او به سر زلف و ابرو و دهان محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند این زیبایی‌ها را به آسانی به دست آورد، فقط با قلم و نوشتن به آن‌ها نزدیک می‌شود. همچنین می‌گوید که چشمش همیشه پر از خیال این زیبایی‌هاست.
هرگز نکشیدم آن سر زلف بخمچون دال بدست خویش الا بقلم
هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم آن سر زلف بخم را به غیر از قلم خودم بکاهم.
تا ابروی تو نون و دهانت میم استچشمم ز خیال هر دو باشد پرنم
هوش مصنوعی: چشمم همیشه پر از یاد و خیال توست، چون ابرویت نشانهی خوشبختی و لبانت نشانهی زندگی و شیرینی است.