شمارهٔ ۵۱۸

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و ستایش معشوق پرداخته و به توصیف احوال شاعر در مواجهه با محبوبش می‌پردازد. شاعر در ابتدا به زیبایی چهره محبوب اشاره کرده و می‌گوید که چهره‌اش به قدری زیباست که حتی نام حسن هم کم‌رنگ و بی‌معنا به نظر می‌رسد. او از گل می‌پرسد که چرا این ورق‌ها را (احساسات و عواطفش) می‌گشاید، و اگر ناز و زیبایی نبود، چه چیز دیگری می‌توانست این دل را شاد کند. شاعر در ادامه به اینکه برخی از درویشان هستند که درد و غم را به خود می‌پذیرند اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر ناپسند باشد، این بخل و نگه‌داری احساسات نیز به دلش نمی‌آید. او از دلش یاد می‌کند که ناخواسته به عشق محبوبش مشغول است و به صحت عملش اطمینان دارد. شاعر به بیان این نکته می‌پردازد که او از زهد و خودداری دست کشیده و به زیبایی و لطافت زندگی و عشق می‌پردازد. او به موسیقی و هنر نیز اشاره کرده و از آن می‌خواهد تا صدای خوشی را بنوازد، زیرا فقط زیبایی و عشق است که ارزشمند و دل‌چسب است.