شمارهٔ ۵۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساساتی عمیق و اضطراب‌های درونی شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق و هوس خود سخن می‌گوید و این‌که همه از این موضوع باخبر هستند. او خود را به یک سگ تشبیه می‌کند که با وفاداری به درب محبت می‌چسبد و از ناله‌ها و دردهایش می‌گوید. همچنین اشاره می‌کند که حتی اگر او زخم‌هایش را پنهان کند، دیگران از غم و اندوه او آگاه هستند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که اگر مردم درک درستی از سخنان او نداشته باشند، او همچنان معانی نو را در کلامش به تصویر می‌کشد و همه از این موضوع باخبرند. در واقع، او در جستجوی شناخت و درک عمیق از خود و احساساتش است.
من بر سر آن کر بچه کارم همه داننددر سر هوس روی که دارم همه دانند
هوش مصنوعی: من در پی عشق و آرزویی هستم که همه از آن آگاهند و میدانند که در دل من چه میگذرد.
رانی چو سگم از در و گونی که بکن عقوتا حشر من این در نگذارم همه دانند
هوش مصنوعی: من مانند سگی به دنبال تو هستم و نمیگذارم از در برگردی. همه میدانند که من تا روز قیامت در اینجا میمانم.
گر آه من آن سرو نداند که بلند استمرغان چمن ناله زارم همه دانند
هوش مصنوعی: اگر آن سرو زیبا نداند که من چقدر ناراحتم، همه پرندگان باغ از نالههای من باخبرند.
گیرم که به خون زخم بپوشم ز طبیباناز ناله دل و جان نگارم همه دانند
هوش مصنوعی: اگر به خاطر زخمهایم خودم را با خون بپوشانم، باز هم همه از نالههای دل و جانم آگاهند.
گیرم ز بزرگی سگ خویشم شمرد بارمن کیستم و در چه شمارم همه دانند
هوش مصنوعی: اگرچه من را مانند یک سگ بزرگ بشمارند، اما باید بدانند که من کی هستم و چه ارزشی دارم. همه میدانند که من چه جایگاهی دارم.
باران اگرت جان و سر آرند بتحقهمن نیز به باران تو بارم همه دانند
هوش مصنوعی: اگر باران به زندگی و روح من بخواهد بیفزاید، من هم با باران تو آمیخته و یکی خواهم شد و همه این را میدانند.
گر خلق ندانند کمال این سخن کیستچون معنی نو در قلم آرم همه دانند
هوش مصنوعی: اگر مردم ندانند این سخن چقدر کامل و زیباست، وقتی که معنی جدیدی را بنویسم، همه آن را درک میکنند.