شمارهٔ ۵۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذبه معشوق سخن می‌گوید و تأثیر عمیق او بر دل و جان خود را بیان می‌کند. او به عطر و هوای صبحگاهی اشاره دارد که از کوی معشوق می‌آید و دل‌های آشفته را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر عمیقاً به وابستگی خود به معشوق اشاره کرده و می‌گوید از سر کوی او هرگز برنخواهد خواست، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند از جاذبه عشق او رها شود. همچنین، شاعر به زلف معشوق اشاره می‌کند که خود باعث بروز فتنه‌ها و آشفتگی‌هاست. او در نهایت آرزو می‌کند که معشوق مدتی را به خوشی در کنار او بگذراند تا اندوهش برطرف شود.
هر سحر کز سر کوی تو صبا برخیزدعالمی با دل آشفته ز جا برخیزد
هوش مصنوعی: هر صبح که نسیم خوش از طرف کوی تو به وزیدن در می‌آید، جهانی با دل‌های نگران و آشفته به حرکت درمیآید و از جا بلند میشود.
که رساند بسر کوی تو خاک تن منمگر این کار هم از دست صبا برخیزد
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که بر خاک تنم به کوی نو بیفتد، مگر اینکه این کار هم از عهده نسیم برآید؟
برنخیزم پس از این از سر کویت هرگزهرکه در کوی تو بنشست کجا برخیزد
هوش مصنوعی: هرگز از این پس از کنار تو نخواهم رفت، زیرا هر کسی که در این کوی تو نشسته باشد، دیگر چطور میتواند بلند شود و برود؟
فتنه ها خاست از آن زلف که هندوی تو بودتا از آن ترک کماندار چها برخیزد
هوش مصنوعی: فتنه‌ها و شور و شوقها از زیبایی و پیچیدگی زلف معشوق تو ناشی میشود، حالا چه بر اساس فریبندگی آن زلف باشد یا تأثیری که بر دلها میگذارد.
چه شود گر نفی خوش بنشینی با ماتا به یک بار غم از خاطر ما برخیزد
هوش مصنوعی: چه اشکالی دارد اگر تو با ما بنشینی و خوش بگذرانی، شاید این بار غم از دل ما بیرون برود.
تو مپندار که بیچاره کمال از در توبه بلا دور شود باز جفا برخیزد
هوش مصنوعی: نگذار که فکر کنی بیچاره کمال از در تو به مصیبت دور خواهد شد، بلکه بدانی که باز هم بعد از آن، بدی و جفای او سر خواهد زد.