شمارهٔ ۵۴۹
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و دردهای جدایی اشاره دارد. شاعر از عشق و فراق می‌گوید و اینکه چقدر برای او غم‌انگیز است زندگی در دوری از معشوق. او از امیدهایی که بی‌فایده شده‌اند سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که خویشتن را از عشق معشوق آزاد نمی‌بیند. شاعر به شدت به دل‌تنگی و ناتوانی‌اش در تحمل این جدایی تأکید می‌کند و در نهایت، خواهان توجه و پاسخ معشوق است. به طور کلی، شعر نشان‌دهنده عمق احساسات و تردیدهای عاشقانه است.
هرگزم روزی نداد آن طرفة بغداد دادخرمن امید را زآن کرده ام بر باد باد
هوش مصنوعی: هرگز روزی از آن خوشی و زیبایی بغداد نصیبم نشد. امیدهایم را به خاطر آنچه بر سرم آمده، به باد دادهام.
آخر ای سرو چمن دل بنده بالای تستور نه اول ما در فطرت مرا آزاد زاد
هوش مصنوعی: در نهایت ای سرو چمن، دل من به تو وابسته است؛ وگرنه در ابتدا، من بر اساس طبیعت خود آزاد متولد شدم.
زادم از خون جگر تا کی کنی در هجر خویشبس بود ما را در این ره عشق مادر زاد زاد
هوش مصنوعی: من از درد و رنج زیادی به دنیا آمدهام، اما تا کی میخواهی در تنهایی و دوری خودم مرا نگهداری؟ برای ما در این راه عشق کافی است، من از ابتدا برای عشق به دنیا آمدهام.
دل که نبود آتشین در عشق تو بی آب بهجان که نبود خاک ره در کوی تو برباد باد
هوش مصنوعی: اگر دل در عشق تو مانند آتش نمیسوزد، پس چرا بیوجودی میتواند جان داشته باشد؟ در کوی تو که خاک و زمین نیست، پس باد چه ارزش دارد؟
چون ز گلزار رخت باد صبا آرد نسیمهر نفس گردد دلم زآن زلف چون شمشاد شاد
هوش مصنوعی: وقتی که نسیم صبحگاهی از باغ چهره تو را میبرد، هر بار که نفس میکشم، دلم به خاطر آن موهای زیبا شاد میشود.
بر سر کوی هر شب میزنم فریاد و اهبود که از ما آیدت زین ناله و فریاد باد
هوش مصنوعی: هر شب در خیابان فریاد میزنم و ناله میکنم، که شاید صدای من به تو برسد.
گوش خوش میکن کمال از وعده جانان و بسزانکه من نشنیده ام کان بت کسی را داد داد
هوش مصنوعی: گوشم را به زیباییهای عشق و وعدههای محبوب پر کردهام و جز این، به هیچ چیز دیگری اهمیت نمیدهم؛ چون هرگز نشنیدهام که معشوقی به کسی محبت کرده باشد.