شمارهٔ ۶۰۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و محبت عمیق شاعر نسبت به معشوق اشاره دارد. شاعر اذعان می‌کند که تمام وجودش در فدای معشوق است و هیچ چیز دیگری برای او اهمیت ندارد. او از احساس ناتوانی و نگرانی از اینکه نتواند به درستی در کنار معشوق باشد صحبت می‌کند و به زیبایی و شیرینی کلام معشوق اشاره می‌کند. همچنین، شاعر به جستجوی نام و نشان معشوق که به دور از دسترس اوست، مواردی از دل تنگ و آواره‌اش را بیان می‌کند. در انتها، به زیبایی ماه در شب و تأثیر آن بر احساساتش اشاره می‌کند.
سر من خاک پایت باد و جان نیزکه در پای تو خوشتر این و آن نیز
هوش مصنوعی: سر من همیشه زیر قدمهای تو باد و جانم نیز که در پایت باشد، از هر چیز دیگری خوشتر است.
چگونه در حریم او نهم پایکه نگذارنده سر بر آستان نیز
هوش مصنوعی: چطور میتوانم پا در عرصه او بگذارم در حالی که حتی نمیتوانم سرم را بر درگاهش بگذارم؟
بکویت جز صبا کس را گذر نیستولیکن غیرتم آید از آن نیز
هوش مصنوعی: جز نسیم صبحگاهی کسی به تو دسترسی ندارد، اما من به خاطر غیرتم از همین حالت هم ناراحتم.
چه تنگ است آن شکر یعنی دهانتکه وهم آنجا نمی گنجد گمان نیز
هوش مصنوعی: دهان تو به قدری کوچک و شیرین است که حتی تصور آن هم برای آدم غیرممکن است.
دل آواره من تا کجا شدکرو نامی نمی یابم نشان نیز
هوش مصنوعی: دل سرگردان و بیقرار من تا کجا ادامه دارد؟ هیچ نشانی از نام و نشان خود نمییابم.
تواند بوده دل جای غم توچه جای دل که جان ناتوان نیز
هوش مصنوعی: دل من به خاطر غم تو نمیتواند تحمل کند، چه رسد به اینکه جان ناتوانم هم بتواند این بار سنگین را تحمل کند.
کمال آن شب که در چرخ آید آن ماهزجان دستی بر افشان وز جهان نیز
هوش مصنوعی: بهترین و زیباترین لحظههای شب زمانی است که ماه از آسمان ظاهر میشود، مانند اینکه دستی از دل به سمت افلاکیان دراز شود و بر جهان تاثیری بگذارد.