شمارهٔ ۶۱۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از دل و احساسات خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که دلش تنها از بار سنگین احساسات طلبکار است و از این وضعیت رنج می‌برد. با وجود اینکه او به خاک تبدیل شده و زمان بر او گذشته، تنها یادگارش همین احساسات فراموش‌شده است. او بر اعتقادات و آرزوهای خود پا برجا مانده و به دنبال آن است که از عشق و امید خود بهره‌مند شود. در نهایت، شاعر از کسی که با حسرت او دشمنی می‌کند، می‌خواهد که با او بهتر رفتار کند زیرا او فقط یک دوستدار است.
دل من طلبکار بار است و بسازین دل همینم به کار است و بس
هوش مصنوعی: دل من فقط به دنبال عشق و محبت است و هیچ چیز دیگری جز این برایم اهمیت ندارد.
شدم خاک و نگذشته بر من چو بادازو بر دل اینم غبار است و بس
هوش مصنوعی: به خاک تبدیل شدم و مانند بادی که از من میگذرد، هیچ چیزی از من باقی نمانده است، فقط دلی غبارآلود و خالی دارم.
به داغ فراموشیم ماند و رفتاز بارم همین یادگار است و بس
هوش مصنوعی: این اندوهی که در دل دارم به خاطر فراموشی است و آنچه از این تجربه برایم مانده، فقط همین یادداشت است و هیچ چیز دیگر.
سر خود بر آن پای دارم مدامهمین دولتم پایدار است و بس
هوش مصنوعی: من همیشه بر سر خود آن پای را دارم، همین نعمت و باروری من دائمی و ثابت است.
چه سودم ز سودای آن چشم مستکزو بهرة من خمارست و بس
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به احساساتی میپردازد که ناشی از عشق و جذبهای عمیق است. او می‌گوید از داشتن آرزوی وصال آن چشمان زیبا چه سودی میبرم، وقتی که حال من فقط به دلیل آن چشمان مست و جذاب، پر از غم و خماری است. به نوعی بیانگر این است که این عشق برای او تنها درد و پژمردگی به همراه دارد.
چه بندم بر آن وعده امید نیزکو حاصل انتظار است و بس
هوش مصنوعی: چرا به آن وعده امید وابسته شوم که در واقع فقط نتیجهاش انتظار بینتیجه است؟
مکن این همه دشمنی با کمالکه مسکین همین دوستدارست و پس
هوش مصنوعی: به خاطر کمال و زیباییها، با کسی که دوستت دارد اینقدر دشمنی نکن، چون او در واقع همان مسکینی است که به تو عشق میورزد.