شمارهٔ ۶۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و عبودیت یک معشوق می‌پردازد که در شبها به سجده می‌رود و نوری از طاعتش می‌تابد. معشوق دارای زیبایی خاصی است که با لطف و محبتش هم‌چون شهد شیرینی به نظر می‌رسد. شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به این معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون او هیچ چیزی در زندگی معنی ندارد. همچنین، به تأثیر حضور معشوق بر روح و روان عاشقش اشاره می‌کند؛ به‌طوری‌که در غیاب او، هیچ زیبایی و آرامشی برایش وجود ندارد. شاعر به نوعی بر این نکته تأکید دارد که حتی اگر بهشت هم در دسترس باشد، بدون وجود معشوق هیچ جذابیتی نخواهد داشت.
دارد به سجده شبها به روی بر زمینیبنگر که نور طاعت می تابد از جبینش
هوش مصنوعی: شبها به سجده افتاده و بر زمین مینگرد، جایی که نور عبادت از پیشانیاش میدرخشد.
در حسن دارد آنی از لطف هم دهانیچندانکه باز جونی آن هست و نیست اینش
هوش مصنوعی: در زیبایی، او لحظهای از لطف و مهربانی دارد که به آن اندازه که حیاتش ادامه دارد، وجود و عدم را در بر میگیرد.
آن لب به آستین ها چون پاک کردینقل و شکر شد آنجا ریزان ز آستینش
هوش مصنوعی: وقتی که آن لب را پاک کردی، نقل و شکر از آستینش به زمین ریخت.
از می دانی چراست همدم خال و خطش به لبهاو برخاستند او را بردند عقل و دینش
هوش مصنوعی: چرا خال و خط لب او را همراهی می‌کند؟ چون عقل و دینش را از او گرفتهاند و او به این حالت درآمده است.
میکرد جان عاشق بر دلبران گرانیبگذاشتند او را بردند عقل و دینش
هوش مصنوعی: عاشق، بار سنگینی از محبت بر دل محبوبان خود میگذارد و اگر او را از عقل و دینش تهی کنند، دچار دردسر خواهد شد.
بی تو کجا بت چین یک جا قرار گیردگر دست و پا ببندند صورتگران چینش
هوش مصنوعی: بدون تو، هیچ جا برای مجسمهسازان چین آرامش نمییابد، حتی اگر دست و پای آنها را ببندند.
خون کمال گفتی ریزم به خاک این درجا در بهشت سازد گر می کشی چنینش
هوش مصنوعی: اگر به خاطر کمال و حقیقت، خون من بر زمین بریزد، این درخت در همان جا در بهشت رشد خواهد کرد، اگر تو او را به این صورت بکشید.