شمارهٔ ۶۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا و لطیف به توصیف زیبایی‌های یک معشوق پرداخته است. او زلف، قامت و لب‌های معشوق را به عنوان دام‌هایی که دل‌های جهانیان را می‌گیرند معرفی می‌کند. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق قرار دارد و می‌گوید که حتی لباس او نمی‌تواند زیبایی‌اش را پنهان کند. لب‌های او مانند عسل شیرین‌اند و زیبایی‌اش بر همه چیز سایه انداخته است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که سخنان معشوق نیز به لطافت و زیبایی تصویر او افزوده است.
دال زلف و الف قامت و میم دهنشهرسه دامند و بدان صید جهانی چو منش
معشوق من زلفش همچون حرف دال خمیده و قامتش مانند حرف الف راست و دهانش مانند چشمه حرف میم تنگ است و این هر سه مانند دام (د+ا+م) همچون من انسانهای بسیاری را در جهان اسیر خود کرده اند.
نتوانست نبا را ز میانش پوشیدآن قبا بود و بریده به ند پیرهنش
هوش مصنوعی: او نتوانست صدای نوا را از دلش پنهان کند؛ چون آن لباس خاصی بود که بر تنش داشت و به نوعی نشانه شخصیت او بود.
با همه دامن پاکیزه چو گل جز به خیالپیرهن نیز نیارست به سودن بدنش
هوش مصنوعی: با اینکه دامنش به اندازه گل پاک و تمیز است، اما تنها در خیال و آرزو زخم تنش نشان داده نمیشود.
زآن لب پر ز شکر لطف همی بارد و حُسنکه بپرورده خطِ او به نبات حَسَنش
هوش مصنوعی: از آن لب‌های شیرین که محبت میریزد و زیبایی که اثر قلم او به زیبایی‌اش افزوده است.
گوئیا غنچه به آن لب ز لطافت دم زدکه دهان خرد کند باد صبا از زدنش
گویا غنچه خود را در لطافت با لب معشوق من مقایسه کرده است و بادا که باد صبا دهانش را بخاطر این مقایسه نابجا خرد کند (کنایه از پرپر شدن غنچه بر اثر باد)
با تو هر سرو که از ناز به دعوی افتدباغبانان سوی آتش بکشند از چمنش
هوش مصنوعی: هر درخت سرسبزی که به خاطر ناز و شکوه تو به چالش بیفتد، باغبانان را وادار می‌کند که آن را به سوی آتش ببرند و از باغ خارج کنند.
عالمی روی نهادند به گفتار کمالکه خیالات لطیف است در آب سخنش
هوش مصنوعی: عالمی هست که با کلمات زیبا و کامل صحبت می‌کند و گویی که افکار نیک و دلنشین او در آب سخنانش موج میزند.