شمارهٔ ۶۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و از ناز و زیبایی او به وجد می‌آید. او با تشبیه لب‌های محبوب به لعل و گل، حس شگفتی و شادمانی خود را ابراز می‌کند. شاعر بیان می‌کند که به خاطر جاذبه‌ی محبوب، زندگی‌اش هدفمند شده و به دنباله‌ی وصال اوست. او احساس می‌کند که چشمان محبوبش او را به خود می‌کشاند و در عین حال از دوری و فراق رنج می‌برد. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که محبوبش او را به خود نزدیک کند تا بتواند به آرامش و آرامش درونی برسد.
ای ورق گل بهشت از رخ نازکت خجللعل لب تو غنچه را کرده به خنده منفعل
هوش مصنوعی: ای برگ گل بهشت، از زیبایی چهره نازک تو شرمنده است. لعل لب‌های تو، غنچه را به خنده واداشته است.
تا نگرفت از رخت نسخة مصور صباصورت گل به هو ورق بر نکشه از آب و گل
هوش مصنوعی: تا زمانی که نسیم صبحگاهی چیزی از زیبایی تو را برنگرفته باشد، گل به شکوفه نخواهد نشست و از خاک و آب خارج نخواهد شد.
من به هوای قامتت عمر دراز یافتمزانکه همیشه کرده ام کسب هوای معتدل
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی قامت تو عمر طولانی داشتهام، زیرا همیشه سعی کردهام در زندگیام تعادل را حفظ کنم.
بر درت آتش دلم رفت و بر گرفت دانگر نرود به گرد آن آب دو دیده متصل
هوش مصنوعی: در آستانه تو، دل من همچون آتش سوزان است و اگر اشکهایم بر دور آن آب نروند، همچنان به هم پیوستهاند.
چشم تو چون کشد مرا نو به حلی طلب کنیگر نکشد دوبارهام نیست به دوستی به حل
هوش مصنوعی: چشم تو مرا میکشد، گویی که میخواهی مرا به تازگی به سوی خود جذب کنی. اگر این جذب دوباره انجام نشود، در دوستیام هیچ نمانده است.
چون نرسیده رشته عمر به دور وصل تومنت او چه میکشم گو اجلش ز هم گسل
هوش مصنوعی: وقتی که عمرم به پایان نمیرسد و هنوز به وصالت نرسیدهام، نمیدانم چه بر خود میزنم. ای کاش مرگ من را از این درد رها کند.
دی به کمال گفته دل بر ما بیار و جانسوی خودم نما رمی تا بروم به جان و دل
هوش مصنوعی: روزهایی را به خاطر دارم که با تمام وجودم از تو خواستم که دل و روح خود را به من هدیه کنی تا بتوانم با شوق و عشق به سمت تو بیایم.