شمارهٔ ۶۸۵

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق شاعر درباره زندگی و مرگ می‌پردازد. شاعر از حالتی درونی صحبت می‌کند که خود را همچون مرده‌ای می‌بیند که دیگران زنده‌اند، و از این وضعیت خجالت می‌کشد. او خواسته‌ای از باران روحی دارد که نمی‌تواند برآورده شود و به نوعی از زندگی خسته شده است. شاعر به جوانی خود اشاره می‌کند و حاضر است جانش را برای آن فدا کند، اما از عدم رحمت و محبت دیگران رنج می‌برد. در نهایت، او از باد می‌خواهد که پیامش را به شاه برساند و به نوعی صادقانه‌ترین و خالص‌ترین احساساتش را ابراز کند.