شمارهٔ ۶۹۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دگرگونی روحی و سفر به عواطف و احساسات جدید صحبت می‌کند. او به جایگاه‌های مذهبی مانند حرم و دیر اشاره می‌کند و تصمیم می‌گیرد به سوی کوی عشق و محبت برود. شاعر به درد و رنج‌های عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود مشکلات و اشک‌ها، هر شب از هنر و زیبایی‌های عشق شاد می‌شود، در حالی که روزها به خاطر عدم حضور معشوق غمگین است. او به این نکته می‌پردازد که هر چه بگذرد، دوستی و عشق او همچنان باقی‌است و در راه عشق، تنها درد و جگر خونی را تجربه کرده است.
باز می بیخودی بروی تو خوردیماز حرم و دیر عزم کوی نو کردیم
هوش مصنوعی: ما دوباره در حال غرق شدن در بیخودی هستیم، از محافل مذهبی و غیرمذهبی گذشتهایم و اکنون عزم کردهایم که به سوی عشق و زیبایی تازهای برویم.
خاک در دیر و کعبه چند نتوان بودو نوبت آن شد که گرد کوی نو گردیم
هوش مصنوعی: با ورود به مکانهای مقدس مثل دیر و کعبه، نمیتوانیم فقط به خاک و دیوارهای آنها اشاره کنیم. حالا زمان آن رسیده که به دنبال جایی نو و متفاوت بگردیم و به سراغ کوی تازهای برویم.
شکر که هر شام از هنر با دل گرمیمآن که هر صبح بی تو با دم سردیم
هوش مصنوعی: خوشحالم که هر شب با هنر و دلگرمی به سر میبریم، اما صبحها بدون تو، حال و هوای خوبی نداریم.
گر همه درمان خود طبیب فرستدکی رسد آنها به ما که ما همه دردیم
هوش مصنوعی: اگر همهی بیماران به پزشک مراجعه کنند، چگونه میتوانند به ما برسند در حالی که ما خودمان همه دردمندیم؟
روی به ما کرده گونه گونه بلاهاستناز تو با اشک سرخ و چهره زردیم
هوش مصنوعی: تو با روی زیبا و حالتهای مختلفی که به خود میگیری، مشکلات و دردسرها را برای ما به وجود آوردهای. زیبایی و ناز تو باعث شده که ما با چهرهای زرد و چشمانی پر از اشک به تو نگاه کنیم.
گر ورق عمر با تمام به پیچندما سر طومار دوستی تئوردیم
هوش مصنوعی: اگر تمام صفحات عمر به هم بپیوندند، ما همچنان سرنوشت دوستیامان را ادامه خواهیم داد.
در ره او تا گمان توشه ما ساختهجز جگر و درد درد هیچ نخوردیم
هوش مصنوعی: در مسیر او جز اندوختهی دل و درد، چیزی نداریم و هیچ لذتی نبردهایم.