شمارهٔ ۶۸۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن می‌گوید و به معشوقش ابراز احساسات می‌کند. او از درد و رنجی که ناشی از دوری از محبوب است، می‌نالد و می‌گوید که بی‌وجود او، حالش خراب و رنگش زرد شده است. شاعر به طور استعاری می‌گوید که ناله‌هایش به آسمان رسیده و ملائکه را تحت تأثیر قرار داده است. او همچنین از جام عشق می‌نوشد که او را به بزم و شادی می‌برد. در نهایت، اشاره می‌کند که زیبایی و کمال محبوبش نقشی اساسی در زندگی‌اش دارد. شاعر با استفاده از نمادهای مختلف، عشق را به عنوان مرکزی‌ترین موضوع زندگی‌اش معرفی می‌کند.
باز در عشق یکی دل به غلامی دادمخواجه را گو که بیاید به مبارکبادم
هوش مصنوعی: من دوباره در عشق، دل خود را به یک بنده سپردم. به دوست بگو که بیاید و این را به من تبریک بگوید.
بنده را از تو چه جای گله، آزادیهاستهست جای گله وقتی که کنی آزادم
هوش مصنوعی: من از تو هیچ شکایتی ندارم، چون وقتی که مرا آزاد کنی، خود این آزادی است که میتواند موجب ناراحتی باشد.
تو چه شاخ گلی و بی تو مرا رخ شده زردمنم آن برگ که از شاخ جدا افتادم
هوش مصنوعی: تو چقدر زیبا و سرزندهای، اما بی تو حال من خراب است و چهرهام رنگ باخته. من همان برگ هستم که از شاخه جدا شدهام.
بر فلک ناله من گوش ملایک کر ساختآه اگر در دل شبها شنوی فریادم
هوش مصنوعی: نالههای من به قدری بلند و دردناک است که حتی ملائکه از شنیدنش بازمیمانند. ای کاش تو هم در دل شبها فریاد من را بشنوی.
از می عشق تو ساقی قدحی داد مراکه می خلد و لب حور برفت از بادم
هوش مصنوعی: ساقی از عشق تو جامی به من داد که طعم آن بهشتی بود و موجب شد که یاد لبهای پری را از یاد ببرم.
با تو بنیاد نهم باتز طرب خانه عشقطاق ابروی تو گر بر نکنه بنیادم
هوش مصنوعی: اگر با تو همدم شوم و در عشق تو شاد باشم، به قد و زیبایی تو تکیه میکنم. حتی اگر تو پایههای عشق من را سست کنی، باز هم عشق تو برایم ارزشمند است.
الف قد تو آن روز برد راه کمالکه به مکتب الف و بی بنوشت استادم
هوش مصنوعی: آن روز که به مدرسه رفتم و معلمم به من الفبا یاد داد، زیبایی قامت تو مرا به سمت کمال هدایت کرد.