شمارهٔ ۷۰۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عواطف عمیق و دردناک عشق است. شاعر بیان می‌کند که بدون معشوق نمی‌تواند زندگی کند و هر گونه رنجی را به جان می‌خرد. او از عشق و سوزش درون خود سخن می‌گوید و می‌گوید که غم عشق را تحمل می‌کند، حتی اگر به قیمت رنج خودش باشد. شاعر به تعلقش به معشوق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در کنار او احساس کمال و ارزش می‌کند. در نهایت، او تمام دردهایش را به خاطر عشقش تحمل می‌کند و از عمق احساساتش می‌نویسد.
بی تو نفسی که زنده مانماگر می کشیم سزای آنم
هوش مصنوعی: بدون تو، زندگی برایم بیمعناست و اگر من را بکشند، سزاوار آن هستم.
هرگز نبرم زنیغ نو مهرگر کارد رسد به استخوانم
هوش مصنوعی: هرگز مهر و محبت را از خود دور نمیکنم، حتی اگر مشکلات به جایی برسد که به من آسیب برسانند.
دل را ز لبت چو سازم آگاهبر سوخته نمک فشانم
هوش مصنوعی: اگر دل را از لبت مطلع سازم، بر عشق سوختهام نمک میپاشم.
این سوز درون ز سوختن نیستنا ساختن تو سوخت جانم
هوش مصنوعی: این درد و رنجی که در درونم حس میکنم، به خاطر آتش سوزانندهای نیست، بلکه ناشی از این است که تو سبب زوال و نابودی جان من شدهای.
گفتی غم تو خورم چه دانیغمخواره اگر تونی چه دانم
هوش مصنوعی: گفتی که من غم تو را بخورم، اما چه میدانی که غمخوار واقعی چه حسی دارد؟ اگر تو غم نداشته باشی، من از چه چیزی میتوانم خبر داشته باشم؟
خونابه دل مرا حلال استای دیده که من نمی چکانم
هوش مصنوعی: چشمان من، برای من مهم نیست که دلخونم را نشان دهم.
گویند کمال بر در دوستاز خاک کم است بیش از آنم
هوش مصنوعی: میگویند که برای رسیدن به کمال، باید از دوستی و محبت کم گذاشت، اما من بیش از آنچه که معمول است، حاضر به فدای دلبستگیام هستم.