شمارهٔ ۷۰۱
هوش مصنوعی: این اشعار از عاشقانه‌ای عمیق و غمگین صحبت می‌کنند. شاعر در آن، زیبایی و نور ماه را با حس عشق و آرزوها ترکیب کرده و می‌گوید که هیچ‌چیز همچون محبوبش را ندیده است. شاعر از ضعف و دوری از معشوق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که بدنش مانند استخوانی بی‌جان شده است. او غم معشوق را بر دل خود سنگین می‌بیند و می‌گوید که هیچ باری به سنگینی آن غم نمی‌شناسد. همچنین به زیبایی لحظات عاشقانه اشاره دارد و تنهایی و تشنگی خود را در عشق بیان می‌کند. در نهایت، شاعر با تصاویری چون اشک و آب به عمق درد و شوق خود در محضر معشوق اشاره می‌کند.
پیش رخ نو مه را حسنی چنان ندیدماین اختر سعادت بر آسمان ندیدم
هوش مصنوعی: در جلوی چهره ماه نو، زیباییای ندیدهام و ستارهای خوشبختی را در آسمان مشاهده نکردهام.
از ضعف شد تن من دور از تو استخوانیپیش سگان کویت این استخوان ندیدم
هوش مصنوعی: از بیقدرتی، بدن من از تو دور شده و حالا مانند استخوانی است که در برابر سگان کوی تو هستم؛ اما این استخوان را هیچوقت ندیدم.
بار غمت گر آن را بر دل گران نمایدمن بر دو دیده آن را باری گران ندیدم
هوش مصنوعی: اگر غم تو بر دلم سنگینی کند، من بر دو چشمانم هیچ باری سنگینتر از آن را ندیدهام.
ای دل به خواب او را هنگام بوس و آغوشگر تو دهان ندیدی من هم میان ندیدم
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی که او را میبوسم و در آغوش میفشارم، نباید دلنگران باشی که دهان من را ندیدهای؛ من هم در آن لحظه هیچ چیز دیگر نمیبینم.
ماند قد من و تو این نیر و آن کمان رانیر اینچنین افتاده دور از کمان ندیدم
هوش مصنوعی: قد و قامت من و تو شبیه نشانههای تیر و کمان است، اما اینطور دور از کمان افتادهام که هرگز ندیدهام.
چندانکه خورد خونم از دیده خاک آن راچون ریگ تشنه هیچش سپری از آن ندیدم
هوش مصنوعی: به اندازهای که اشکهایم مثل خون از چشمانم ریخت، زمین از آن خاکی را که به عنوان نشانهای از درد و تشنگیام میدانم، هیچ چیز در برابر آن ندیدم.
آمد به خاک کویش اشک کمالغلطان آبی بدین روانی در بوستان ندیدم
هوش مصنوعی: در باغی که مردم به دلتنگیهای خود میپردازند، من هیچ آب روانی ندیدم، جز اشکی که از چشمهای عاشق بر خاک محبوب ریخته میشود.