شمارهٔ ۷۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که برای رسیدن به یار، تمام هستی خود را فدای او کرده و همه چیز را به خطر انداخته است. او در پی عشق، جان و مال خود را در راه او می‌دهد و حتی جان خود را هم در خطر می‌بیند. شاعر از زیبایی‌های معشوق و محیط عشق صحبت کرده و به صحنه‌های مختلفی اشاره می‌کند که در آنها تلاش کرده برای رسیدن به عشق و درک زیبایی‌ها. در نهایت، او از درد و رنج‌های ناشی از این عشق سخن می‌گوید.
تا دست به زلف یار بردیمصبر از دل بی قرار بردیم
هوش مصنوعی: زمانی که به زلف محبوب دست زدیم، تمام صبر و شکیباییمان را از دست دادیم.
سیم و زر و جان و سر بر آن درهر چار به اختیار بردیم
هوش مصنوعی: ما در هر حالتی، چه در خوشی و چه در سختی، همه چیزهای با ارزش خود را برای آن هدف ارزشمند فدای کردیم.
جانها کردیم در سر تیغسر نیز به پای دار بردیم
هوش مصنوعی: ما جانهایمان را در معرض خطرات بزرگ قرار دادیم و حتی به پای چوبهدار رفتیم.
بردیم به خاک مهر آن رویشمعی به سوی مزار بردیم
هوش مصنوعی: ما به سوی مزار، با عطر و نور چهره محبوب، گام به گام پیش میرویم.
سر در پی آهوان مشکینچون را سوی لاله زار بردیم
هوش مصنوعی: در جستجوی آهوان زیبا، ما را به سوی دشتهای پر از لاله حرکت داد.
کردیم رقیب را کشانهسگ را بستم شکار بردیم
هوش مصنوعی: ما رقیب را به زمین زده و سگ را به دنبال شکار فرستادیم و موفق شدیم شکار را بگیریم.
گر شد ز کمال سرگران یاردرد سر ازین دیار بردیم
هوش مصنوعی: اگر یار از کمال خود سرگشته و حیران شود، ما هم درد و رنج این دیار را به همراه او خواهیم برد.