شمارهٔ ۷۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد دوری می‌گوید. او از آرزوها و آرمان‌های شکسته‌اش سخن می‌گوید که با زلف یار پیوند خورده است. شاعر بر این باور است که دستش و زلف محبوبش دروغین است و با این حال به ناز چشم‌های او دل خوش کرده است. حتی با وجود غم و خستگی، او به عشق و زیبایی یار می‌اندیشد و مکرراً به اشک ریختن بر عشق خود اشاره می‌کند. همچنین، او از آتش هجر جدا شدن و ننگ کمال فرار کرده است و در نهایت به حالت روحی و عاطفی خود در ارتباط با محبوب می‌پردازد.
دوش آرزونی شکسته بودمبا زلف کجش نشسته بودم
هوش مصنوعی: دیشب یک آرزو داشتم که شکسته شده بودم و به خاطر موهای پیچیدهاش در کنار او نشسته بودم.
پیوند به آن طناب کردهاز رشته جان گسسته بودم
هوش مصنوعی: برانگیختن رابطهای که با وجود جدایی، هنوز از نظر روحی و عاطفی به آن متصل بودم.
دست من و زلف یار حاشابر خویش دروغ بسته بودم
هوش مصنوعی: من به خودم دروغ گفتم که نمیتوانم به زلف محبوبم دست بزنم و این خیال را از دل خود دور کردم.
خوش بود دلم به ناز آن چشماز غمزه اگرچه خسته بودک
هوش مصنوعی: دل من به زیبایی و ناز آن چشم خوشحال بود، هرچند که خسته و دلتنگ بود.
تا بر کف پاش مالم این رویصد باره به اشک شسته بودم
هوش مصنوعی: من بارها و بارها بر روی پای او اشک ریختم و آنجا را با اشکهایم شستم.
از آتش هجر چشم به دورآن شب چو سپند جسته بودم
هوش مصنوعی: در شب دوری و فراق، همچون گیاهان که از آتش دور میشوند، من نیز از آتش احساسات و دلتنگیها فاصله گرفته بودم.
فی الجمله به دولت رخ دوستاز ننگ کمال رسته بودم
هوش مصنوعی: به طور کلی، زیبایی و جلوه دوست مرا از عیب و ننگ کمال رهایی بخشیده بود.