شمارهٔ ۷۳۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نیاز و وابستگی خود به محبوبش اشاره می‌کند. او از ابروهای محبوبش به عنوان محراب دعا و زلف‌هایش به عنوان منبع عقل و فهم یاد می‌کند. همچنین به زیبایی و خاص بودن محبوبش اشاره دارد و از خداوند طلب عمر طولانی می‌کند تا بتواند از زیبایی و کمال او بیشتر بهره‌مند شود. در نهایت، به افتخار و سرافرازی در این مسیر اشاره می‌کند.
ز ابرویت به محراب نیازمسر زلفت برد عقل نمازم
هوش مصنوعی: از ابرویت به سجده میروم و زیباییهای زلفت مرا از فکر و عقل دور می‌کند.
نظر کج بأختی گفتی به آن زلفدو رخ دارد چگونه کج نبازم
هوش مصنوعی: نگاه تو به گونهای است که چنانچه به آن زلف دو طرفهات بنگرم، چگونه میتوانم از زیباییات غفلت کنم؟
سر زلفت مرا عمر دراز استخداوندا بده عمر درازم
هوش مصنوعی: خداوندا، تو را قسم میدهم که عمرم را طولانی کن، زیرا سر زلف تو همیشه مرا به خود جذب کرده و محو زیباییات شدم.
کمال از بندگان ماست کوئیبدین اقبال دایم سرفرازم
هوش مصنوعی: کمال و برتری از سوی بندگان ماست، اما کسی که همیشه در حال رشد و موفقیت است، باید در تلاش باشد.