شمارهٔ ۷۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات و افکار خود درباره معشوق می‌پردازد. او می‌گوید که با وجود اینکه شاید به طور مستقیم از معشوق صحبت نکرده، اما همیشه سخنانش را درباره او گفته است. او به زیبایی‌های معشوق، مانند زلف و تن او، اشاره می‌کند و می‌گوید هر چیزی که از دلش برآمده به او منتقل کرده است. همچنین، از دعا کردن برای او یاد می‌کند و بر اهمیت این روحانیات تأکید می‌زند. در کل، شعر از عشق و احساس عمیق شاعر نسبت به معشوق حکایت دارد.
زیر لب قند مکرر سخنت را گفتمگر ترا هیچ نگفتم دهنت را گفتم
هوش مصنوعی: به آرامی و به طور غیرمستقیم از زیبایی کلامت و سخنانت تعریف کردم، حتی اگر به طور مستقیم با تو صحبت نکردم، به همه چیز در مورد تو اشاره کردم.
گرچه گفتم به شبیخون در دلها شکنیآن سخن زلف شکن در شکست را گفتم
هوش مصنوعی: با وجود اینکه من گفتم با حمله به دلها میتوانی آن را بشکنی، در واقع من منظورم از آن سخن، شکست زلف زیباست.
از سخن های لطیفم ز تری آب چکدهر سخن کز دل صافی بدنت را گفتم
هوش مصنوعی: از کلام نیکو و زیبا من، هر سخنی که از دل پاکم میجوشد، همچون آبی زلال و خالص بر زمین میریزد.
ذقت دیدم و گفتم که تو سیبی و بهیهرچه آمد به دهانم ذقت را گفتم
هوش مصنوعی: من تو را دیدم و گفتم تو مانند سیب و گلابی هستی؛ هرچه که به دهانم آمد، درباره تو گفتم.
من به جانت که نگفتم تن تو برگ گل استبلباس دگری پیرهنت را گفتم
هوش مصنوعی: من به روح و جان تو اشاره نکردم که بدن تو مانند گل است، بلکه درباره لباس دیگری که به تن داری صحبت کردم.
دست برداشت بی سرو و به من آمین گفتهر دعائی که سحر جان و تنت را گفتم
هوش مصنوعی: دستش را برداشت و بدون اینکه حرفی بزند، برای من دعا کرد و هر دعایی که برای جان و جسم تو در سحرگاهی بیان کردم، به آن «آمین» گفت.