شمارهٔ ۷۵۰ - کمال خجندی

شوخ چشمیم کشد دل که کشد از نازمهمنی دار که خود را بر بار اندازم

من چو شمعم که گرم سوز به پایان برسدسوختن پیش رخ دوست ز سر آغازم

پیش مردم اگر از دیده نیفتادی اشکهرگز از پرده برون می نفتادی رازم

اگر صدم عیب به می خواری و رندی پیداستدر نهان یک هنرم هست که شاهد بازم

نشنود نالهام از ضعف درون هیچ طبیبزآن جهان آید از آن چونه شنود آوازم

دوش تب داشتم و شب همه شب گرم بدانکه شوی رنجه و آنی به عیادت بازم

درد جانسوز اگر این و جراحت این استمرهم آن بهتر و درمان که بدینها سازم

باز گفتم که به تبع هرزه بگوینده کمالاین سخن های محال است که می پردازم