شمارهٔ ۷۷۴
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حس تولید و خلق تازه‌ای است که شاعر از خود نشان می‌دهد. او خود را سخنور و نیرویی تازه در دنیای شعر می‌داند و به عمق احساسات خود اشاره می‌کند. او احساساتی عمیق را بیان می‌کند و از عدم توانایی در توصیف آنها گلایه دارد. شاعر به پیچیدگی‌های عشق و جذابیت معماگونه‌ی معشوق می‌پردازد و در نهایت می‌گوید که حتی با وجود مشکلات و عدم درک کامل، همچنان عاشق و دلبسته باقی می‌ماند. این احساسات در عین حال ساده و پیچیده است و برگرفته از تجربیات عاشقانه‌اش می‌باشد.
ما از نو سخنور جهانیمصاحب نظریم و نکته دانیم
هوش مصنوعی: ما دوباره سخنگویانی هستیم که در عالم سخنوری دارای دیدگاه و دانش خاصی هستیم.
سوز دل ما چو خط برآریما مردم نا نوشته خوانیم
هوش مصنوعی: اگر تو درد دل ما را ببینی، ما را بینیاز از کلام و نوشته میفهمی.
چون نقش دهان تو معماستما نیز همه به فکر آنیم
هوش مصنوعی: چون لبهای تو پر از رمز و راز است، ما نیز همه در حال فکر کردن به آن هستیم.
آن آب بقاست بافنیمشچون بافتنش نمی توانیم
هوش مصنوعی: آن آب حیات است که نمیتوانیم به آسانی به آن دسترسی پیدا کنیم و آن را به دست آوریم.
دلهاست کشان و دلکش آن زلفاینها به کجا کشد ندانیم
هوش مصنوعی: دلها به سمت زلفهای دلفریبِ او میروند، اما نمیدانیم این کشش ما را به کجا میبرد.
زآن گونه سواری که ماراستاشکی ز پی تو می دوانیم
هوش مصنوعی: از آن نوع سواری که شتر را میرانند، اشکی را به یاد تو به راه میاندازیم.
اگر بود کمال عاشق و رندوالحالة هذه همانیم
هوش مصنوعی: اگر عشق و جنون به کمال رسیده باشد، ما نیز در همین حالت باقی هستیم.