شمارهٔ ۷۷۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تکرار توبه‌اش از شراب و خوش‌گذرانی اشاره می‌کند، اما می‌گوید که این توبه‌ها به خاطر وصال معشوق شکست خورده‌اند. او از ساقی می‌خواهد که نوشیدنی‌ای به دردهایش اضافه کند، زیرا هم تشنه و هم خسته است. شاعر به خوشی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و از زهد و تقوی بی‌نتیجه سخن می‌گوید. او به این نتیجه می‌رسد که هر کس به سویی می‌رود، ولی او همچنان در عشق و هوای کوی معشوق مانده است. احساساتش را با اشک‌های رنگین توصیف می‌کند و نهایتا به این نکته می‌رسد که هر فردی به اندازه تلاش و همت خود کمال دارد، ولی برای او کمال در این است که بی‌نیاز از هر دو عالم باشد.
ما از شراب و شاهد صد بار توبه کردیمآن توبه ها شکستیم چون با تو باده خوردیم
هوش مصنوعی: ما بارها از نوشیدن شراب و همراهی معشوق توبه کردهایم، اما هر بار این توبه‌ها را شکستهایم و دوباره به سمت تو و بادهنوشی روی آوردهایم.
ساقی بریز دردی بر درد ما کز آن لبهم تشنگان دردیم هم خستگان دردیم
هوش مصنوعی: ای ساقی، بر درد ما دردی بریز، زیرا ما از شوق آن لب، هم تشنهی عشق هستیم و هم خسته و درمانده از این درد و مصیبت.
مائیم و گشت کویت رقصانه و باده نوشانزین شیوه بر نگردیم تا بی خبر نگردیم
هوش مصنوعی: ما در گشت و گذار کوچههای تو هستیم و با شادی و نوشیدن شراب، از این راه و روش جدا نخواهیم شد، تا زمانی که از این حال بیخبر شویم.
تا چند بر تو خواندن طامات زهد و تقویطومار زلف بگشا تا نه در نوردیم
هوش مصنوعی: چرا هنوز به داستانهای پیچیده زهد و تقوی ادامه میدهی؟ بیایید زلفت را باز کن تا بتوانیم به عمق زندگی بپردازیم و از محدودیتها رها شویم.
هر کس چو باد از آن کو برخاستند و رفتندما خاکیان بر آن در بنشسته همچو گردیم
هوش مصنوعی: هر کسی که مانند باد از آن مکان برخاست و رفت، ما انسانهای خاکی به انتظار نشستهایم و همچون غبار در آنجا باقی ماندهایم.
داریم سرخ روئی از اشک های رنگینچون شمع اگر چه گربان با چهره های زردیم
هوش مصنوعی: ما از اشک‌های رنگی مانند شمع سرخرو هستیم، هرچند که چهرههایمان زرد و غمگین است.
هر فرد را کمالی باشد به قدره همتما را کمال این بس کز هر دو کون فردیم
هوش مصنوعی: هر فردی با توجه به تلاش و همت خود به کمال می‌رسد، و ما نیز در اصل خود به کمال رسیدهایم؛ زیرا از دو جهان جدا و منحصر به فرد هستیم.