شمارهٔ ۷۸۵
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عشق و فراق است. شاعر به نوعی از حالت تسلیم و عجز در مقابل معشوق سخن می‌گوید و بیان‌گر این است که زندگی بدون او برایش دشوار است. او به شدت تحت تأثیر احساسات خود است و به دروازه‌ی عشق معتکف شده است. همچنین شاعر به اهمیت دیدن معشوق و حسرت بر نبود او اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حتی در اوج کمال نیز، عشق او پر اهمیت‌تر است. در نهایت، عشق را به بیماری تشبیه می‌کند که هم درد دارد و هم لذت.
ما ز سگان درت بیشتر و کمتریمعمر گذشت و هنوز معتکف این دریم
هوش مصنوعی: ما از سگهای درگاه تو هم کمتر و بیشتر هستیم. زمان زیادی گذشته و هنوز هم ما در این درگاه نشستهایم و به تو پناه آوردهایم.
زنده ز سوز دلیم در شب هجران چو شمعبین که چسان زندگی بی تو به سر می بریم
هوش مصنوعی: در شب جدایی، همه وجودم پر از درد و سوز است، مانند شمعی که در تاریکی میسوزد. ببین که چطور بی تو روزگار میگذرانم.
گر تو بخواهی به چشم در نظر آریم جانور تو بگونی روان از سر آن بگذریم
هوش مصنوعی: اگر تو بخواهی، جان را به چشم تو ببینیم، و اگر تو به گونهای دیگر باشی، از جان هم میگذریم.
بار به ما سرست منزلش آن خاک پایچونکه به منزل رسیم بار فرود آوریم
هوش مصنوعی: بار سفر را تنها زمانی بر زمین میگذاریم که به مقصد برسیم، مانند آن خاک پای که در نهایت با رسیدن به منزل آرام میگیرد.
دیده چو دید آفتاب دره نیارد به چشمما که ترا دیده ایم بیش به خود ننگریم
هوش مصنوعی: چشم وقتی که نور آفتاب را ببیند، دیگر نمیتواند به چشم خود نگاه کند؛ چون تو را بیشتر از خود دیده است.
گرچه درخت مراد هست به غایت بلندبر تو چو یا بیم دست هر یک از آن برخوریم
هوش مصنوعی: اگرچه درخت آرزو به اوج بلندی رسیده است، اما هنگامی که به آن نزدیک میشویم، ممکن است با خطراتی روبهرو شویم.
در مرض عشق ما گفت که چونی کمالاز قبل درد تو شکر که هم خوشتریم
هوش مصنوعی: در درد و عشق تو، او پرسید که حال من چگونه است. سپاس که به خاطر درد تو، کمالی به دست آوردهام، چرا که حالا هر دویمان خوشحالیم.