شمارهٔ ۸۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر علاقه و اشتیاق خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او نامه‌ای با نام محبوبش به خط سبز می‌نویسد و از شوق و احساساتش به آن می‌نویسد. گریه و عشق در دل او موج می‌زند و او هر کلمه را با عشق و اشتیاق می‌بوسد. نامه به خون و زردی آغشته می‌شود و شاعر به عمق عشق خود اشاره می‌کند. او به اهمیت نام محبوبش و تأثیری که بر روح و روانش می‌گذارد، می‌پردازد. در نهایت، شاعر آرزوی بوییدن عطر محبوبش را در زندگی‌اش دارد و به زیبایی و کمال او اشاره می‌کند.
نام آن لب به خط سبز به جانی دیدمکاغذی بافتم و قند دروه پیچیدم
هوش مصنوعی: نام آن لب که به زیبایی سبز نوشته شده بود، به چشمانم افتاد. کاغذی تهیه کردم و قند را در آن پیچیدم.
آن خط از شوق کشیدم من گریان در چشمحرف حرفش چو قلم گریه کنان بوسیدم
هوش مصنوعی: از عشق، آن خط را با اشک در چشمانم کشیدم. هر کلمهاش را مانند قلمی که گریه می‌کند بوسیدم.
نامه را نیمه به خون سرخ شده و نیمی زردنقش آن نام چو بر دیده و رو مالیدم
هوش مصنوعی: نامه را به طور نیمهای پر از خون و نیمه دیگرش زرد میبینم، و نام آن را بر چهره و دیدهام مالیدم.
نقطه آن دهن امکان که ببوسم به خیالکه چو پرگار به گرد تو بس گردیدم
هوش مصنوعی: به خاطر وجود تو، به دور تو میچرخم و تمام وجودم را وقف درک زیباییهای تو کردهام. در خیال خود، نقطهای از تو را میبوسم و این احساس همچون پرگاری است که در اطراف تو میچرخد.
راست ناکرده زبان خواست قلم نام تو بردبندش از بند جدا کردم و سر ببریدم
هوش مصنوعی: زبان راست را به کار نگرفتم و خواستم نام تو را با قلم بنویسم، که این کار سبب شد تا بند زبانم را از بند رها کنم و سر آن را به دو نیم کنم.
دل بگفتا گل از آن دفتر خوبی جزویستآن چو جزوی ز سخن بود ز دل بشنیدم
هوش مصنوعی: دل گفت: گل، بخشی از آن دفتر زیبایی است. وقتی که از مفاهیم گفتمانی صحبت باشد، از دل شنیدم.
تا کی بو نبرد از تو در انفاس کمالچو گل اوراق جریدة ز صبا پوشیدم
هوش مصنوعی: برای چه مدت از وجود تو بیخبر خواهم بود، مانند گلی که در بادی خنک اوراقش را پوشاندهام؟