شمارهٔ ۸۰۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عمق عشق و دلبستگی خود به معشوق سخن می‌گوید. او تأکید می‌کند که هیچ‌گاه تأثیر خیال معشوق از ذهنش پاک نخواهد شد و برای او مهم است که خود را در دنیای دیگری نبیند. وجود خود را مرده‌ای در آرزوی فرصتی برای دیدار معشوق می‌داند و احساس بندگی و اسیری در عشق را بیان می‌کند. او در تلاش است تا با راستگویی و اخلاص، احساسات درونی خود را بروز دهد، اما می‌داند که معشوق از تمام رازهای وجودش آگاه است. شاعر در پایان اعتراف می‌کند که به رغم رنج و فقر عاطفی‌اش، همچنان در عشق و احساس خود عاجز و ناتوان باقی مانده است.
نرود نقش خیال تو زمانی ز ضمیرمخود من ساده درون صورت غیری نپذیرم
هوش مصنوعی: تصویر تو هرگز از ذهنم محو نمیشود. من خود را سادهتر از آن مییابم که در چهره کسی دیگر جا بگیرم.
مرده ام در هوس آنکه بود فرصت آنمکه نهی پای درین دیده و در پای نو میرم
هوش مصنوعی: بسیار دلم میخواهد فرصتی به دست آورم تا تو را در اینجا، در کنارم بیابم و از این زندگی به سمت زندگی جدیدی قدم بگذارم.
حال خود با که بگویم که شکایت ز تو دارمبا خلاص از که بجویم که به دام تو اسیرم
هوش مصنوعی: نمیدانم حال و روزم را با چه کسی بیان کنم، چون از تو شکایت دارم و نمیدانم از کی کمک بخواهم، چون به تو وابسته و اسیر هستم.
به قلم صورت اخلاص نوشتن چه ضرورتچون ضمیر تو بود واقف اسرار ضمیرم
هوش مصنوعی: نوشتن حقیقت و خلوص با زبان و قلم چه نیازی دارد، در حالی که خودت از رازهای دلم باخبری.
گفته‌ای حال کمال از غم من در چه نصابستچه توان گفت همان عاجز و مسکین و فقیرم
هوش مصنوعی: گفته‌ای حال من چقدر تحت تأثیر غم قرار دارد، اما چه میتوان گفت که من همانقدر در فقر و بیچارگی هستم و ناتوانی خود را احساس میکنم.