شمارهٔ ۸۰۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دلتنگی و عشق عمیق شاعر به محبوبش است. شاعر از نقد جان و احساسات خود سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که حتی در برابر مشکلات و جفا، عشقش باعث می‌شود که از محبوب دور نشود. او به خود اجازه نمی‌دهد که در برابر محبوبش تسلیم شود و به عبارتی، ادب را در احترام و تسلیم به محبوب می‌داند. در نهایت، شاعر با بیان جملاتی زیبا و غریب، حسرت و محبت خود را به محبوب ابراز می‌کند و به نوعی به گناه عشق و زیبایی‌های او اشاره می‌کند.
نقد جان چیست که در دامن جانان ریزمگر بخواهد ز سر هر دو جهان برخیزم
هوش مصنوعی: نقد جان چه ارزشی دارد که آن را در دامن محبوبم بریزم؛ اگر او بخواهد، از تمام دنیا و هر چیزی که دارم میگذرم.
بی گناه در همه نیغم بزند بار عزیزادب آنست که گردن نهم و نستیزم
هوش مصنوعی: بی گناه در همه حال فریاد میزند. ای عزیز، ادب این است که سر تسلیم فرود بیاورم و بر سر کسی بلند نشوم.
رسم باشد که گریزند غلامان ز جفامن غلام تو چنانم که کشی نگریزم
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که معمولاً غلامان یا خدمتگزاران از رفتاری ناپسند و بیمهری دوری میکنند، اما من بهقدری به تو وابستهام که حتی اگر تحت فشار و ظلم باشم، از تو دور نخواهم شد.
در رحمت بگشایند به رویم فرداگر بود سلسله زلف تو دستاویزم
هوش مصنوعی: امیدوارم فردا به من رحمت و لطف کنند، اگر در این میان، زلف تو به عنوان وسیلهای برای ارتباط من قرار بگیرد.
می برد از شکر ناب به شیرینی دستبا * حدیث لب او نکته درد آمیزم
هوش مصنوعی: او با لبهای شیرین و دلربایش، غم و اندوه مرا فراموش می‌کند و لحظات خوشی را برایم به ارمغان میآورد.
گر گناهست چنین روی به دیدن چو کمالمن نه آنم که ازین گونه گنه پرهیزم
هوش مصنوعی: اگر گناه است که به دیدن تو چنین رویی داشته باشم، من آنقدر کامل هستم که از اینگونه گناهها دوری نکنم.
من که خوارزم گرفتم به سخن‌های غریبنبود میل عراق و هوس تبریزم
هوش مصنوعی: من که با سخنان عجیب و غریب به خوارزم وارد شدم، هرگز به عراق تمایل نداشتم و آرزوی تبریز را هم نداشتم.