شمارهٔ ۸۰۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر یک عشق عمیق و پنهان است. شاعر به توصیف احوالات و احساسات خود نسبت به معشوق می‌پردازد و از دشواری‌های اظهار عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند حال او را وصف کند و ترجیح می‌دهد راز عشقش را مخفی نگه دارد تا دیگران از آن آگاه نشوند. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و تأثیر آن بر خود اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش هرگز از آرزوی دیدن او آزاد نشده است. او در نهایت به این نتیجه می‌رسد که وقتی عشق واقعی پیدا می‌شود، دیگر نیازی به جستجو ندارد.
وصف دهن تنگ تو من هیچ نگویمچون نیست ز لطفش خبری یک سر مویم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم دربارهی زیبایی دهن تنگ تو چیزی بگویم، زیرا هیچ خبری از لطف و زیباییاش در دست نیست و من فقط به اندازهی یک سر مو از آن آگاه هستم.
آن به که نگویم به کس این راز نهانیتا خلق ندانند که من عاشق اویم
هوش مصنوعی: بهتر است این راز پنهانی را به کسی نگویم، تا مردم نفهمند که من عاشق او هستم.
تا زلف چو چوگان توام می برد از راهزآن رو من سرگشته ندانم که چه گویم
هوش مصنوعی: زلفهای تو مانند چوب چوگان مرا از مسیر خود دور می‌کند، به همین خاطر من سرگردان و حیرانام و نمیدانم چه باید بگویم.
جز بر گل رویت نشود دیده من بازصد بار چو نرگس اگر از خاک برویم
هوش مصنوعی: چشمان من هیچگاه جز بر چهره زیبای تو باز نمیشوند؛ حتی اگر صد بار مانند گل نرگس از خاک سر برآورم.
با آنکه دل از دست برون شد به تمامیبیرون نشد از دل هوس روی نکویم
هوش مصنوعی: با اینکه تمام وجودم را به خاطر عشق تو از دست دادهام، ولی باز هم آرزوی دیدن روی زیبای تو از دلام خارج نشده است.
در دفتر عشاق نیایم به حسابیتا لوح وجود از رقم زهد نشویم
هوش مصنوعی: نمیخواهیم در میان عاشقان به شمار بیاییم، زیرا نمیخواهیم در زندگیمان اثر زهد و ظاهرگرایی گذاشته شود.
گفتی دل گم گشته کمال از چه نجوییچون یافتمش بر سر کوی تو چه جویم
هوش مصنوعی: گفتی که دل گم شده و به دنبال کمال میگردی. اما وقتی که دل را در کنار تو یافتم، دیگر چه چیزی میخواهم؟