شمارهٔ ۸۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساسات عمیق و پیچیده‌ای را از عشق و دلتنگی بیان می‌کند. او به یاد یک شب خاص می‌افتد که بوی معشوقش به مشامش رسیده و باعث شعف و تلخی در دلش شده است. با تشبیهات زیبا، او به لطافت و زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه عشق و کینه‌اش با او تناوب پیدا کرده است. همچنین، او از نوشیدن شراب و تلاش برای پنهان کردن این کار از محتسب می‌نویسد و به تأثیر عشق بر زندگی‌اش و اندوه ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که بدون معشوقش زندگی‌اش به کمال نمی‌رسد.
یک شب نسیم زلفت از حلقه شنودممشکین نفس برآمد آن دم ز سینه دودم
هوش مصنوعی: یک شب نسیم ملایمی به من خبر داد که در میان زلفهای تو عطر دلانگیزی وجود دارد. در آن لحظه، از سینهام دودی بلند شد که نشان از شور و شوق عمیق من بود.
بیمی ز جان فشانی هیچم نبود چون شمعآن شب چو آب دیده از سر گذشته بودم
هوش مصنوعی: در آن شب، مثل شمعی که با آب چشمهایم آب شده بودم، هیچ ترسی از فدای جانم نداشتم.
من در لطافت آن گوی ذقن چه گویمتا دیدمش ربوده از خویش در ربودم
هوش مصنوعی: من نمیدانم چگونه لطافت آن گوی نرم را توصیف کنم، اما وقتی آن را دیدم، احساس کردم که خودم را از دست دادهام و به گونهای در آن غرق شدم.
چندانک مهر و کینته با من فزون و کم شددر صبر و بیقراری کم کردم و فزودم
هوش مصنوعی: هرچقدر که عشق و دشمنی تو با من کم و زیاد شد، من در صبر و بیقراری خود کم گذاشتم و بر احساساتم افزوده شد.
ساقی مریز جرعه تا محتسب نه بیندداغ شراب گلگون بر خرقه کبودم
هوش مصنوعی: ای ساقی! جرعهای نریز که محتسب نتواند سرخی شراب را بر روی پوشش آبیام ببیند.
از بانگ چنگ کارم شد صد بریشم افزونتا سوی باده نوشان در پرده ره نمودم
هوش مصنوعی: صدای چنگ باعث شد که کارم بیشتر شود و به سمت کسانی که مشغول نوشیدن شراب بودند، راهی پیدا کردم.
رفت آنکه بی تو دیگر چشم کمال خسیدآن خواب بود گوئی وقتیه که میغنودم
هوش مصنوعی: رفته کسی که بدون تو دیگر زیباییهای زندگی را نمیبیند. انگار که آن خواب فقط زمانی بود که من دچار خوابآلودگی میشدم.