شمارهٔ ۸۱۵
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج ناشی از دوری معشوق و حسرت به وصال اوست. شاعر به شدت از هجران و فراق رنج می‌برد و احساس می‌کند که دیگر تحمل این درد برایش ممکن نیست. او می‌گوید که زیبایی و نیکویی معشوقش به حدی است که نمی‌تواند برتر از آن تصور شود و هیچ چیز با آن قابل مقایسه نیست. شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا و احساسات عمیق، عمق عشق و تلخی فاصله را به تصویر می‌کشد و این احساسات را شعری دل‌نشین و متاثرکننده می‌سازد.
آتش دوری دل ما بر نتابد بیش ازینداغ هجران جان تنها برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: دل ما دیگر طاقت دوری را ندارد و نمی‌تواند بیشتر از این درد جدایی را تحمل کند.
تن که چون مونی شد از غم چنده بنمایم بدوستزحمت مو چشم بینا برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: تن ما مانند مونی (پیکر) است که از غم و درد رنج می‌برد. چگونه میتوانم این درد را به دوست نشان دهم، وقتی که چشم بصیرت بیشتر از این تحمل نخواهد کرد؟
پیش بار سرو بالا آفتاب و ماه رادعوی خوبی به بالا برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: در برابر قامت راست و بلند سرو، آفتاب و ماه نمیتوانند ادعای زیبایی کنند و از این بیشتر نمیتوانند خود را به نمایش بگذارند.
همچو آب از لطف میتابد بر سیمین یارهیچ سرو سیمتن را برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: چون آب که با نرمی و محبت بر سیمین یار میتابد، هیچ سرو زیبا و خوشفرمی نمی‌تواند بیش از این تحمل کند.
گل سوی او خواست شد دامنکشان گفتش صبادامن تر بردن آنجا برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: گل با شوق به سوی او رفت و دامن خود را کشید. صبا به او گفت: دامن مرطوب را آنجا نباید آورد، زیرا نمی‌تواند بیشتر از این تحمل کند.
ما تماشایش بماهی میکنیم آنهم ز دورنازک است آن رخ تماشا بر نتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: ما از دور به تماشای زیباییاش نشستهایم، اما آن چهره زیبا دیگر نمی‌تواند بیش از این در برابر ما بماند.
عکس او در شیشه های اشک بین دیگر کمالکان پری نظاره ما برنتابد بیش ازین
هوش مصنوعی: در آینههای اشک، تصویر او را میبینم و دیگر زیباییهای عالم نمیتوانند نگاه ما را بیشتر از این تحمل کنند.