شمارهٔ ۸۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و اندوه عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر اعتراف می‌کند که از درد و اندوه معشوق نمی‌تواند آرمیده و رهایی یابد. او می‌گوید حتی اگر تیغی بر سرش باشد، نمی‌تواند از عشق به معشوق دست بکشد. این عشق او را از دیگر دلبران جدا کرده و هیچ کس دیگری را نمی‌تواند به جای او انتخاب کند. همچنین، زیبایی معشوق و لذت وصال او را با هیچ چیز دیگری نمی‌توان مقایسه کرد. هرچند که دیگران ممکن است او را به پستی و کم‌ارزشی متهم کنند، او به شدت عاشق است و نمی‌تواند به این سخنان توجهی کند. در این شعر، عشق عمیق و تلخی به تصویر کشیده شده است که شاعر را به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
با درد تو آرمید نتواناز داغ تو هم رهیة نتوان
هوش مصنوعی: نمیتوانم از درد تو آسوده شوم و از غم تو رهایی یابم.
گر تیغ به باره از تو بر سراز همچو توئی برید نتوان
هوش مصنوعی: اگر شمشیری بر سر تو بیفتد، از کسی چون تو نمی‌توان برید.
چون از همه دلبران گزینیبر تو دگری گزید نتوان
هوش مصنوعی: اگر تو از میان همه دلبران یکی را برگزینی، دیگری را نمیتوانی انتخاب کنی.
رخسار چو زر چه سود ماراوصلت چو بزر خرید نتوان
هوش مصنوعی: صورت چون طلا چه فایدهای دارد اگر نتوانیم به وصال محبوب دست یابیم؟
رویت مهه عید عاشقانستهر دم مه عید دید نتوان
هوش مصنوعی: چهره زیبایت مانند ماه است و هر بار که به آن نگاه میکنم، عید و جشن عاشقان را تداعی می‌کند. اما نمیتوانم هر زمانی که میخواهم تو را ببینم.
سیب ذقن شکر دهانانبوسید توان گزید نتوان
هوش مصنوعی: سیب حلقهای از شکر را که بر روی لبها قرار دارد، بوسیده و به طعمی خوشایند میرسد، اما نمی‌توان به آن دست یافت و در دل خواست.
گویند کمال پست کن آهپست است سخن شنید نتوان
هوش مصنوعی: میگویند برای رسیدن به کمال، باید از خودخواهی و خودپسندی کم کنید، چون سخن را نمی‌توان با حرفهای بیمعنا و سطحی شنید.