شمارهٔ ۸۴۶
هوش مصنوعی: غزل به عشق و اشتیاق به محبوب اشاره دارد و شاعر از دلِ تنگ و آرزوهای خود سخن می‌گوید. او در خواسته‌هایش به‌طور استعاری به نیاز گدایان پیش سلطان، بوسه زدن مورچه‌ها بر خاک سلطنت سلیمان و چشم محبوب که جانسوز است اشاره می‌کند. شاعر به زیبایی‌های محبوب و تأثیر آن‌ها بر خود اشاره می‌کند و از اشک‌ها و آرزو‌هایش می‌گوید که به دروازه‌های محبّت و رحمت می‌رسد. به‌طور کلی، این اشعار حول محور عشق و فراق می‌چرخد و احساسات عمیق شاعر را بیان می‌کند.
دلا نحفه جان به جانان رساننیاز گدا پیش سلطان رسان
هوش مصنوعی: ای دل، جان خود را به معشوق برسان و نیاز و درخواست دلنازک خود را به پیشگاه سلطان منتقل کن.
زمین بوس موران سر زیر پایبه خاک جناب سلیمان رسان
هوش مصنوعی: مورها بر روی زمین به احترام و ادب سر به زیر میگذارند و این خاک را به دانایی و بزرگی سلیمان میرسانند.
شنیدم که چشمش مسلمان کش استمرا پیش آن نامسلمان رسان
هوش مصنوعی: شنیدم که نگاه او دل دوستانش را میسوزاند؛ از این رو، مرا به آن شخص بیایمان نزدیک کن.
از آن زلف دلبند و چاه ذقنمژده بند و زندان رسان
هوش مصنوعی: از آن موی دلبر و چالهی زیر چانهاش، خبر خوشی بده و مثل زندان او را نگهدار.
حدیث سر ما و پای حبیبچو از سر گرفتی به پایان رسان
هوش مصنوعی: سخن درباره ما و محبت حبیب را از ابتدا شروع کن و به نهایت برسان.
از اشک من این ماجرا گوش دادیکایک به درهای غلطان رسان
هوش مصنوعی: اشک من داستانی را روایت کرد که به آرامی به گوش هر کسی رسید و به درهای بسته و لغزنده رسید.
از سیلاب مژگان درود کمالبه جیحون خوارزم و باران رسان
هوش مصنوعی: از اشکهای چشمانم پیامی از کمال و زیبایی را به جیحون در خوارزم و باران میفرستم.