شمارهٔ ۸۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عشق و فراق می‌پردازد و احساسات خود را نسبت به محبوب بیان می‌کند. او از زحمات و رنج‌هایی که به خاطر عشقش متحمل شده سخن می‌گوید. دل‌نوازی و شیرینی لب معشوق را توصیف می‌کند و به درد و رنج ناشی از دوری‌اش اشاره دارد. همچنین از محبوب درخواست می‌کند که به دردهایش رسیدگی کند و به فریادش پاسخ دهد، زیرا این عشق او را به شدت آزار می‌دهد و در وجودش تلمبه می‌زند. شعر در نهایت فضای شور و اشتیاق عاشقانه را به تصویر می‌کشد.
دل نثار زلف جانان کرد جان خویشتنجان دهد مرغ از برای آشیان خویشتن
هوش مصنوعی: دل به خاطر زیبایی معشوق فدای او میشود و جانش را برای رسیدن به او می‌دهد، همانطور که پرندهای برای آشیانهاش جان می‌دهد.
قمری نالان که عاشق بود بر بالای سرودر سر او کرد آخر خان و مان خویشتن
هوش مصنوعی: پرندهای غمگین که عاشق بود، در بالای درخت سرو، در نهایت سرنوشت خود را به خانه و مکان خود پیوند زد.
همچو شمع از انگبین کامم ز شیرینی بسوختتا گرفتم نام آن لب بر زبان خویشتن
هوش مصنوعی: مانند شمعی که از عسل شیرین میسوزد، من نیز به خاطر شیرینی لبان تو در آتش عشق سوزانده شدم تا اینکه نام آن لبها را بر زبانم آوردم.
از لبت کردم سخن بگذار تا نامت برمچون به آب زندگی شتم دهان خویشتن
هوش مصنوعی: بیا از لبت سخن بگویم تا نامت را بر زبان بیاورم، چونکه وقتی آب زندگی را به دهان خود میزنم.
دردسر آوردهام بر آستانت ای طبیبدفع کن دردسرم از آستان خویشتن
هوش مصنوعی: من مشکلات و دردسرهایی را به درگاه تو آوردهام، ای پزشک؛ اکنون این دردسرها را از خودم و از درگاه خودت دور کن.
گر نداری باور از بیماری این ناتوانخود ببین اینکه به چشم ناتوان خویشتن
هوش مصنوعی: اگر به بیماری این ناتوان ایمان نداری، به خودت نگاه کن و ببین که چگونه شرایط او را از دریچه ناتوانی خود درک میکنی.
میخورد خون جگر بی تو، به جان سوزی کمالمی خورد سوگند باور کن به جان خویشتن
هوش مصنوعی: بدون تو درد و رنج عمیقی را به جان میخورم، به حدی که در این سوگ سوزناک به کمال میرسم. به خدا قسم، این را با تمام وجودم باور کن.