شمارهٔ ۸۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به شادی و زیبایی لب‌ها و دندان‌ها اشاره دارد و خواهان لبخند همیشگی است. شاعر از محبوبش می‌خواهد که با لبخندش درد و غم را تسکین دهد. او به تحسین زیبایی محبوب پرداخته و می‌گوید که حتی هنر نقاشان نیز در مقابل زیبایی او ناچیز است. همچنین شاعر به جایگاه و ارزش خود اشاره کرده و به رقابت زیبایی و طراوت در برابر عشق و زیبایی واقعی تأکید می‌کند. او از توجه به ظاهر بیش از حد انتقاد می‌کند و بر اهمیت درون‌مایه و روح زیبایی تأکید دارد. در پایان به عشق و نیاز روحی انسان‌ها اشاره می‌کند.
ز نشاط و عیش بادا لب تو همیشه خندانشکرست آن نه لب‌ها گهرست آن نه دندان
هوش مصنوعی: بیا و شادی و زندگی را با لبخند تو جشن بگیریم، زیرا لبهای تو مانند شکر شیرین هستند و دندانهای تو مانند مروارید درخشان، نه اینکه صرفاً دارای زیبایی ظاهری باشند.
به دهان تنگ فرما که ز حقه مرهمی دهچو به خنده تازه کردی سر ریش دردمندان
هوش مصنوعی: از کسی بخواه که در شرایط سخت و تنگنا کمک کند و مثل یک مرهم دردی را تسکین دهد، زیرا زمانی که با خنده و شادی به دیگران کمک می‌کند، میتواند به دلهای رنجور آرامش بخشد.
به غبار گرد روی تو خطی نوشته دیدمکه به حسن از آنچه بودی شده ای هزار چندان
هوش مصنوعی: من در غبار صورت تو خطی دیدم که نشان میدهد تو به زیباییات افزوده شدهای و از آنچه بودی، هزاران برابر بهتر شدهای.
قلم مصوران گو سر خود بگیر و میروتو بیا و صورت خود بنما به نقش‌بندان
هوش مصنوعی: ای طراحان هنر، دست از کار خود بر دارید و به جای آنکه به دیگران بپردازید، ابتکار عمل را در دست بگیرید و زیباییهای خود را به نمایش بگذارید.
به بتان آهنین‌دل نشوی دلا مقابلکه تو آبگینه داری و نبی حریف سندان
هوش مصنوعی: به دلهای سخت و بیرحم توجه نکن، زیرا تو خود نازکدل و با ارزش هستی و قدرت مقابله با مشکلات را داری.
چو مجال بوسه افتاد به لب نیاز صوفیتو و آستین زاهد من و آستان رندان
هوش مصنوعی: وقتی فرصتی برای بوسه پیش آمد، نیازی به درخواست صوفی تو وجود دارد و آستین زاهد من به آستان رندان نزدیک میشود.
ننهی کمال خود را ز سگان آستانشکه به پایه بزرگی نرسند خودپسندان
هوش مصنوعی: نباید کمال و شخصیت خود را از کسانی که به درجات بالا نمیرسند، که فقط به خودشان میبالند، بپوشانی.