شمارهٔ ۸۶۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است؛ شاعر به تصویر کشیدن محبوبش می‌پردازد و احساساتی عمیق نسبت به او دارد. او از زیبایی لب‌های محبوب خود و چشمانش صحبت می‌کند که هر بار به یادش می‌آید، اشک و شوقش شعله‌ور می‌شود. شاعر همچنین به زیبایی گل و بلبل اشاره کرده و حسرت بر این دارد که باغبان از درخت سرو جدا نشود. در نتیجه، عشق و زیبایی یکدیگر را تکمیل می‌کنند و شاعر تمایل دارد تا همچنان در این احساسات غوطه‌ور بماند.
شبی خواهم چو شمعش لب گزیدنبدین قلم زبان باید بریدن
هوش مصنوعی: شبی را میخواهم که مانند شمع، لبهایم را گزیده و تنها با قلم حروف بزنم، زیرا این احساس آنقدر عمیق است که دیگر نمیتوانم با زبان صحبت کنم.
چو آن لب در خیال آرد دو چشممچو آب از نازکی گیرد چکیدن
هوش مصنوعی: وقتی آن لب را در خیال میآورم، چشمانم به نرمی و لطافت مانند آب شروع به چکیدن می‌کنند.
ندانم اشک خونین از پی کیستکه دم بردم فتادش از دویدن
هوش مصنوعی: نمیدانم که این اشک خونین به خاطر چه کسی است، که وقتی از دویدن باز ایستادم، به زمین افتاد.
مرا چشمی گرت بینم چه باشدبه چشم خود گناهی نیست دیدن
هوش مصنوعی: اگر تو را با چشمانم ببینم، چشم خود را گناهکار نمیدانم که دیدن تو را تجربه میکنم.
حدیث حسن گل نازک حدیثی استز بلبل باید این معنی شنیدن
هوش مصنوعی: داستان زیبایی و لطافت گل، داستانی است که تنها بلبل میتواند آن را به درستی بیان کند.
مگو ای باغبان بگسل از آن سروکه حیف است از چنان سروی بریدن
هوش مصنوعی: ای باغبان، نگو که از این سرو زیبا جدا شو، چون بریدن چنین درختی بیفایده است.
کمال آن زلف دالست و خیالتچنان دالی به انگشتان کشیدن
هوش مصنوعی: زیبایی و دلربایی زلفهای تو به اندازهای است که میتوان آن را با دقت و حساسیت در انگشتان لمس کرد و خیال تو چنان دلنشین است که میتواند انسان را به یاد زیباییهای دلپذیر بیندازد.