شمارهٔ ۸۶۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و اندوهی سخن می‌گوید که هر شب بر چشمانش اشک می‌آورد. او احساس می‌کند که اگر محبوبش ناله‌هایش را بشنود، روحش از غم آزاد خواهد شد. به تصویر کشیدن خیال محبوبش بر روی چشم‌هایش، او را به یاد شیرین و زیبایی می‌اندازد. ابروان محبوبش را به بادهایی تشبیه می‌کند که در نماز او را می‌آزارد. شاعر همچنین از زخم‌های جانکاه خستگان یاد می‌کند و می‌گوید که جز سوره نون، دعایی در محراب نخواهد خواند. او به کمال اهل حکمت و شعر اشاره می‌کند و می‌گوید که شاعران می‌توانند مانند پزشکان شفا بخش باشند.
شبی نگذرد بر دوچشم اشک گلگونکه از دل بروما نیارده شبیخون
هوش مصنوعی: هر شبی بدون اشکهای قرمز بر چشمانم نمیگذرد، زیرا دل من هر شب برای آنکه بیان کند، دچار هجوم اندوه میشود.
گر آن مه پذیرد ز من ناله و آهاز اینان متاعش فرستم بگردون
هوش مصنوعی: اگر آن ماه به نالهها و آههای من گوش دهد، از اینها داراییاش را به آسمان میفرستم.
خیالت چون بر آب چشمم نشیندبگویند بنشست شیرین به گلگون
هوش مصنوعی: هنگامی که یاد تو در چشمانم آرام بگیرد، گویند که شیرین در گلهای سرخ نشسته است.
چو باد آید آن ابروان در نمازمکه دارند از نوجگرهای پر خون
هوش مصنوعی: وقتی آن ابروان مانند نسیم در نماز من ظاهر میشوند، گویی از جوانهای پرانرژی و پُر خون به تماشا مینشینند.
زلب خستگانرا دهی نوشدارونخوانم به محراب جز سورة نون
هوش مصنوعی: اگر از لب خستگان، نوشدارویی به من دهی، من در محراب جز سوره نون نخواهم خواند.
کمال اهل حکمت چوشعر نوخوانندهطبیب شفا بخش باشد به قانون
هوش مصنوعی: کمال افرادی که حکمت را میشناسند، مانند شاعری است که با مهارت شعر میخواند و مانند طبیبی است که به دیگران در بهبود حالشان کمک می‌کند.