شمارهٔ ۸۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت سخن گفتن و برقراری ارتباط اشاره می‌کند. او طوطی را به عنوان نمادی از گفت‌وگو و بیان می‌آورد و می‌گوید که از اظهارات بی‌محتوا نمی‌توان به چیزی ارزشمند دست یافت. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و ارتباط واقعی، نیاز به گفتار عمیق و معنادار دارد. همچنین، به گذر عمر و اهمیت کلمات اشاره می‌کند و می‌گوید که هر چه بگوییم، باید با ارزش و پرمحتوا باشد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که اوضاع زندگی و کمال به گفتگوهای معنادار نیاز دارد و از آنچه در دل دارد، نمی‌تواند بی‌قیمتی گفت‌وگو کند.
طوطی ب نو دید و در افتاد در سخنبرد از دهان ننگ نو ننگ شکر سخن
هوش مصنوعی: طوطی به نو رسیدهای دید و به سخن آمد. از دهان او، ننگ و عیب را برداشت و شیرینی کلام را به دست آورد.
از فندق تو هیچ نخیزد به جز نباتدر پسته تو هیچ نگنجد مگر سخن
هوش مصنوعی: از فندق هیچ چیزی جز شیرینی برنمیآید و در پسته هیچ چیز جز حرف و گفتگو جا نمیگیرد.
اول حدیث روی نو گویند بلبلانبر شاخسار گل چو در آیند در سخن
هوش مصنوعی: بلبلان وقتی بر روی شاخههای گل مینشینند، ابتدا از زیباییها و شگفتیهای نو میگویند و در صحبتهایشان به این موضوع میپردازند.
با آمل عشق عادت تو تلخ گفتن استآری چو از لب تو ندارد خبر سخن
هوش مصنوعی: عادت تو این است که به زبان تلخی سخن میگویی، زمانی که از وجود من و احساساتم بیخبری.
دل را به پیش لعل تو قلب است نقد جانتا همچو سکه با تو نگوید بزر سخن
هوش مصنوعی: دل انسان به عشق و زیبایی تو ارزشمند است و جان او همچون پولی گرانبهاست که نمی‌تواند به سادگی با تو سخن بگوید و خود را نشان دهد.
بر باد رفت عمر عزیز آخر ای صبادر پیش آن نگار بگوی این قدر سخن
هوش مصنوعی: عمر گرانبهای من به سرعت گذشته و ای نسیم، از طرف من به آن معشوق بگو که دیگر نیازی به این صحبتها نیست.
مقصود گفت و گوی کمال از میان توییگفت آنچه داشت با تو نگوید دگر سخن
هوش مصنوعی: مقصود و هدف از گفت و گو درباره کمال، خود تو هستی. او هر آنچه که داشت با تو بیان کرد و دیگر چیزی برای گفتن ندارد.