شمارهٔ ۸۷۲
هوش مصنوعی: شاعر در این مصراع‌ها از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و به داستان عشق و هجران اشاره می‌کند. او از درد جدایی می‌گوید و می‌خواهد که پیامش به محبوبش برسد. شب‌های بی‌خوابی و غم این جدایی را توصیف می‌کند و می‌گوید که حالا دیگر امیدی به دیدن محبوبش ندارد. شاعر از طراوت و زیبایی بهار حرف می‌زند اما از آنچه در دل دارد، ناامید است. او از توصیف دلشکستگی و نبود توجه از سوی محبوب می‌گوید و این استغاثه را به نمایندگی از تمام کسانی که عاشق‌اند، بیان می‌کند. در نهایت، او از بی‌توجهی حکمرانان و پادشاهان به حال مسکینان سخن به میان می‌آورد.
که خبر برد به بار از من مبتلای غمگینکه لبش بریخت خونم به بهانه های رنگین
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از غم و اندوه است که فرد به دنبال خبر یا پیغامی درباره وضعیت خود میگردد. او احساس می‌کند که غم و دردش چنان شدید است که بیاختیار اشکش میچکد و این احساس را با بهانهها و رنگهای مختلف توصیف می‌کند. بیتردید، درد او واقعیتی تلخ است که از دلش به بیرون میریزد.
شب هجر دلفروزان چو سحر ندارد امشبتو هم ای چراغ مجلس به امید صبح منشین
هوش مصنوعی: امشب شب جدایی زیباست و مانند سحر روشنایی ندارد. تو هم ای چراغ مجلس، به امید صبح و روشنی فردا ننشین.
سر ما دگر نخواهد بوجود آستانتکه بخواب هم ببیند همه عمر نقش بالین
هوش مصنوعی: دیگر سر ما به درگاه تو نیامده و نمیتواند بیحالی خواب هم ببیند، زیرا تمامی عمر، تصویر تو در خوابش نقش بسته است.
بسمنبران بستان ببر ای صبا پیامیکه به بلبل خوش الحان مکنید ناز چندین
هوش مصنوعی: ای نسیم، به باغ برو و پیامی را به بلبل خوشخوان برسان که چرا اینقدر لحن ناز و غمگین داری؟
اگر آیدم به خلوت چو تو سرو گلعذارینکنیم میل صحرا و تفرج ریاحین
هوش مصنوعی: اگر به خلوت بیفتم و مثل تو باشم، دیگر تمایلی به گشت و گذار در دشت و لذت بردن از گلها نخواهم داشت.
دل ازین کمند سودا عجب ار خلاص یابدمگر آنکه تو گشانی گرهی ز زلف مشکین
هوش مصنوعی: دل در این کمند عشق، عجیب است که اگر رهایی یابد، مگر آنکه تو گرهای از زلف سیاه خود را باز کنی.
چه غریب التفاتی به کمال اگر نمانیکه کنند پادشاهان نظری به حال مسکین
هوش مصنوعی: اگر تو از کمال و زیبایی خود غفلت کنی، چه بسیار عجیب است، زیرا پادشاهان معمولاً به حال و اوضاع آدمهای ضعیف و فقیر توجهی نشان نمیدهند.