شمارهٔ ۸۸۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس دلواپسی و غم شاعر درباره عشق و رابطه است. شاعر از معشوق می‌خواهد که با دیگران ناز نکند و به او توجه بیشتری داشته باشد. او به درد و رنجی اشاره می‌کند که از عشق به معشوق می‌کشد و علاقمند است که معشوق فقط به او توجه کند. همچنین، شاعر به نوعی حسادت و آسیب‌پذیری خود را در برابر محبت معشوق نشان می‌دهد و از او می‌خواهد که به یاد او باشد و با دیگران ناز نکند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که مقام و اهمیت عشق باید مورد احترام قرار گیرد و از هر گونه کبر و خودبزرگ‌بینی پرهیز شود.
هر دمی با دگری ناز مکنچشم بر روی خسان باز مکن
هوش مصنوعی: هر لحظه با کسی لجبازی نکن و به افرادی که لایق نیستند، نگاه نکن.
چون نصیبی دهی از درد مرادگری را بمن انباز مکن ناز کن
هوش مصنوعی: هرگاه که تو بخشی از درد من به دیگری، من را تنها نگذار و مرا در این وضعیت فراموش نکن. لطفاً با من مهربان باش.
می کنم ناز دگر از تو نیازبار دگر ناز مکن مدد مردم غماز مکن
هوش مصنوعی: میخواهم به تو ناز کنم و دوباره به محبتت نیاز دارم. اما از تو خواهش میکنم که با ناز کردن، کمکم نکن و درد دلی برای دیگران نگو.
غمزه را جانب من نیز مسازآن نخستین ز من آغاز مکن
هوش مصنوعی: به من نگاه نکن و از غمزههایت به من نزن، زیرا این کار را از خودت شروع نکن.
چون کنی ترک جفای همه کسبازش از کبر سرافراز مکن
هوش مصنوعی: هرگاه که از ظلم و بیمهری دیگران دست برداری، به خاطر غرور و خودپسندی خود را بالا نبر.
گفته خاک ره ماست کمالخاک را این همه اعزاز مکن
هوش مصنوعی: گفته شده که ما از خاک راهیم، پس چرا اینگونه برای خاک ارزش قائل میشوید؟