شمارهٔ ۹۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و شاعر در آن به توصیف زلف و ابروهای او پرداخته است. شاعر به نوعی از حالت گره‌خورده زلف چهره معشوق سخن می‌گوید و از کشش و زیبایی آنها به وجد می‌آید. او به بیان احساسات عاشقانه خود می‌پردازد و از این که هنوز نتوانسته از زیبایی‌های معشوق بهره‌مند شود، گلایه می‌کند. شعر به تصویرگری حسرت و اشتیاق عاشق نسبت به معشوق و زیبایی‌های او تأکید می‌کند، و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که زیبایی و کمال در ارتباط با یکدیگر به شکلی هنرمندانه بافته شده‌اند.
ای از حدیث زلف توام بر زبان گرهبگشای برقع از رخ و از زلف آن گره
هوش مصنوعی: ای کسی که زلف تو در کلام من جاری است، بر من بگشای پرده را از صورتت و از زلفت آن گره را.
چشمم گلی نچید ز باغ رخت هنوزتا کی زند دو زلف تو بر ابروان گره
هوش مصنوعی: چشمم هنوز گلی از باغ زیبایی تو نچیده است، پس تا کی این دو زلف تو بر ابروهای من گره خواهد خورد؟
زلفت دلم بیست و در آویخت از هواجز باد دلگشا که گشاید چنان گره
هوش مصنوعی: موهای تو دل مرا پیچیده و تنها نسیم دلانگیز میتواند این گره را باز کند.
خوبان که دانه دانه کنند اشک عاشقاناز ساحری زننده بر آب روان گره
هوش مصنوعی: زیبایانی که به آرامی دل عاشقان را به درد میآورند، مانند جادوگری هستند که با سحرش بر آب جراحی می‌کند.
ابرو ترش کنی و بگویم زهی کمانآری فتد همیشه ز زه بر کمان گره
هوش مصنوعی: وقتی که تو ابرویت را ببری و به من نگاهی کنی، گویی که کمان را از تیر رها کردهای و این زیبایی همیشه در دلم نقش میبندد.
موی میان او به کمر هست در خیالچون رشته که باشدش اندر میان گره
هوش مصنوعی: موهای او در کمرش جمع شده و در خیالم مانند رشتهای است که در وسطش گرهای وجود دارد.
نظم کمال بسته به هم رشته درستگفتار دیگران همه بر ریسمان گره
هوش مصنوعی: کمال نظم به این بستگی دارد که چگونه در سخن دیگران به درستی و دقت توجه کنیم و از آنها استفاده کنیم، همانطور که گرهها را به یک ریسمان میزنیم.