شمارهٔ ۹۱۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی محبوب است. شاعر با عشق خود و درد و رنج ناشی از آن صحبت می‌کند و می‌گوید که چهره محبوبش برای او از همه چیز عزیزتر است. او به احساسات عمیق و دلمشغولی‌هایش اشاره می‌کند و از جدایی و نازایی محبوبش گله می‌کند. شاعر همچنین به انتظار و دعا برای بهبودی و کمال می‌پردازد، در حالی که از ناملایمات و سختی‌های عشق و جفاهایی که از طرف محبوب به او رسیده، شکایت می‌کند. در نهایت، او هنوز به عشق و محبت وفادار است و امیدوار است که روزی محبوب به سوی او بازگردد.
ای چو چشم خوش تو چشم کسی کم دیدهشکر ننگ تو برتنگ شکر خندیده
هوش مصنوعی: ای چشمان زیبا، چشمان کسی کمتر از تو وجود ندارد. ننگ تو مانند قند شیرینی است که در تنگی خود، خندهای می‌کند.
وجهی از روی تو در دیده من خوشتر نیستز آن سبب دیده من دیده ترا دردیده
هوش مصنوعی: هیچ گونه زیباییای از چهره تو برای من دلپذیرتر نیست، چون چشم من فقط تو را دیده و همه چیز دیگر را فراموش کرده است.
دیده اهل نظر دیده بسی خوب و ترابر سر جمله خوبان جهان بگزیده
هوش مصنوعی: چشم فرزانگان و اهل بینش، با دقت و زیبایی بسیاری را میبیند و تو را در میان تمام زیباییهای جهان انتخاب کرده است.
من ز مهر رخ خوب تو ز خود بریدماز من سوخته بر قول عدو ببریده
هوش مصنوعی: من از عشق چهره زیبای تو از خودم جدا شدم و حالا سوختهام و از سخنان دشمن ناامید شدهام.
تو بیا سوی وثاق من بیدل تا منتونیا وار کشم خاک رهت دردیده
هوش مصنوعی: بیایید به سوی من، زیرا من دلم میخواهد تا از عشق شما خاک پایتان را بگیرم و پرستش کنم.
نبرم جان من از این ورطه غم گر باشیبیگناه از من بیجان تو چنین رنجیده
هوش مصنوعی: نمیتوانم از عمق غم جدا شوم، حتی اگر تو بیگناه و بیگناهی، همچنان از من رنجیدهای.
سالها گفته دعای تن و جان نو کمالوز تو جز جور و جفا هیچ دگر نشنیده
هوش مصنوعی: سالها دعا کردهام که روح و جسمم تازه شوند، اما از تو جز بدی و ظلم چیزی نشنیدهام.