شمارهٔ ۹۲۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق پرداخته و احساسات شاعر را نسبت به او بیان می‌کند. شاعر با اشاره به چشمانش که مانند رخت نادیده است، زیبایی معشوق را آن‌قدر دل‌فریب می‌داند که فرشته‌ها نیز به آن حسادت می‌کنند. او از وعده‌هایی که معشوق داده، اما هنوز تحقق نیافته، گله‌مند است. همچنین به تصویر کشیدن زلف معشوق و زیبایی‌های دیگر او، عشق و زیبایی را با حالتی عاطفی و گرفتارکننده توصیف می‌کند. در نهایت، شاعر به بی‌قراری و دیوانگی ناشی از عشق اشاره می‌کند که به دنبال یاد معشوق، عقلش را از دست داده است.
ای مردم دو چشمم مثل رخت ندیدهلیکن جمال خوبت رشک فرشته دیده
هوش مصنوعی: ای مردم، چشمان من همچون چهرهات نادیده مانده است، اما زیبایی تو باعث حسادت فرشتگان شده است.
گفتی بروی چشمت خواهم قدم نهادنگفتی ولی نکردی یک روی مانده دیده
هوش مصنوعی: تو گفتی که بر روی چشمت قدم میزنم، اما اکنون که این وعده را ندادی، فقط یک بار دیگر به چشمت نگاه میکنم.
با عارض تو زلفت کرده دراز دستیبارب بود که بینم دست ورا بریده
هوش مصنوعی: چهره تو چنان زیباست که گویی دست کسی در زلفهای تو پیچیده و آن را طولانی کرده است. در این حال، حس میکنم که آن دست به نوعی قطع شده است.
دی از چمن نگارم چون شاخ گل برآمدتا با خود آمدم من عقلم ز سر پریده
هوش مصنوعی: در دی ماه، وقتی نگارم مانند شاخه گلی از چمن بیرون آمد، وقتی به خود آمدم، عقل و منطق من به کلی پریشان و نابود شده بود.
همچون کمال بیدل مردم ز اشتبافتنا ذکر تو بگفته تا نام نر شنیده
هوش مصنوعی: شبیه به کمال بیدل، مردم به خاطر وجود اشتباهات تو، نامی از تو نمیبرند و تنها در سایه نام تو باقی میمانند.