شمارهٔ ۹۳۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و رنجی می‌پردازد که عشق معشوق (ماه) بر دل عاشق می‌آورد. شاعر با بیان اینکه هر لحظه از سینه‌اش ناله‌ای با عطر و شوق به عشقش می‌وزد، به سختی‌های عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دلش به چاه زیبایی‌های معشوق افتاده است. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که عشقش مانند آتش و موم است که در کنار هم تعامل خاصی دارند.
چندین چه بلا و درد است این آهاز عشق تو بر دل من ای ماه
هوش مصنوعی: این آه و غم ناشی از عشق تو بر دل من چقدر سنگین و پر از درد است، ای زیبای من.
از مجمر سینه می بر آرمهر لحظه هزار نکهت آه
هوش مصنوعی: هر لحظه از عمق وجودم، عطر و رایحههای زیادی را به دنیا میآورم.
در راه غمش به سر رو ای دلکاین است طریق و شرط این راه
هوش مصنوعی: در مسیر عشقش به خود را بكش، ای دل، زیرا این تنها راه و شرایطی است که باید رعایت کرد.
دل رفت به چاه لعلش از زلفکس چون برود بشب تک چاه
هوش مصنوعی: دل به دلبری عاشق شده که زیباییاش مانند لعل (مروارید) میدرخشد و زلفهایش دل را به چاهی عمیق کشاندهاند. حالا سوال این است که چگونه میشود دل را در شب و تاریکی آن چاه عمیق رها کرد؟
باور ز من ارنداری ای جاناینک به درست ثم بالله
هوش مصنوعی: اگر به من ایمان داری ای جان، حالا به حقیقت میگویم که قسم به خداوند.
کاین عشق تو با کمال بیدلچون آتش و موم هست با کاه
هوش مصنوعی: این عشق تو همچون آتش و موم است که با وجود بیدلی و کمال، تأثیر عمیقی بر روح و دل دارد. آتش به موم شکل میدهد و تغییرش میدهد، همانطور که عشق تو بر دلها تأثیر میگذارد.