شمارهٔ ۹۳۹
هوش مصنوعی: این شعر به آرزوی دوباره دیدن معشوق و احساس درد و غم ناشی از دوری او می‌پردازد. شاعر با بیان حال دلbroken خود و غرق شدن در دریای اندوه، از زیبایی‌های معشوق و تأثیر آن بر خود سخن می‌گوید. او از اشک‌ها و دلتنگی‌هایش می‌گوید و اشاره می‌کند که بدون دیدن محبوب، نمی‌تواند زیبایی‌های دیگران را درک کند. در‌واقع، این شعر تصویرگر شادی و اندوه عمیق ناشی از عشق است.
خواهم که کنم بار دگر در تو نظارهعمریست که دارم هوس عمر دوباره
هوش مصنوعی: میخواهم دوباره به تماشای تو بپردازم، زیرا مدتهاست که آرزوی داشتن یک عمر دوباره را در سر دارم.
نر گفتی دل رشت به دوا چاره بسازمصد پاره شده است این دل بیچاره
هوش مصنوعی: میگویی که برای دل شکستهام دارویی پیدا کنم، اما این دل بیچاره آنقدر پاره پاره شده که کار سختی است.
ما غرقة بحر غم و آن خال بناگوشچه چاره بنشسته چو نظارگیان خوش بکناره
هوش مصنوعی: ما در دریای غم غرق شدهایم و آن خال زیبای رويش همچون نظارهگری خموش در کنار نشسته است.
از شوق رخ و غمزه شوخت گل و نرگساین دیدهٔ تر دارد و آن جامه پاره
هوش مصنوعی: از عشق چهرهات و ناز و عطر گل و نرگس، این چشم خیس دارد و آن دیگری لباس پاره.
هر جا روی ای باد به خاک سر آن کویهمراه تو باد این دل آواره هماره
هوش مصنوعی: هر کجا که بروی، ای باد، بر خاک آنجا از کوی محبوب خبر داشته باش. دل آواره من همیشه با توست و در پی تو میگردد.
جز اشک نشان جان نرود در سر آن زلفشب راه بریدن نتوان جز بستاره
هوش مصنوعی: جز اشک، هیچ نشانی از زندگیام در آن زلف سیاه نیست و نمیتوانم جز از طریق ستارهها راهی به سوی آن پیدا کنم.
بر دوخت نظر بی تو کمال از همه خوبانتا دیده نباشد نتوان کرد نظاره
هوش مصنوعی: اگر به زیبایی‌های دیگران دقت کنم، بدون وجود تو نمیتوانم به آنها نگاهی بیفکنم.