شمارهٔ ۹۷۰
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و فراق عاشق می‌پردازد. شاعر به احساسات عمیق و درونی خود اشاره می‌کند و از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او از درد ناشی از دوری معشوق و تاثیر آن بر جان و دل خود صحبت می‌کند. همچنین به تنهایی و بی‌کسی خود اشاره می‌کند و از معشوق می‌پرسد که در این وضعیت چه جایگاهی دارد. در نهایت، شاعر به سوختن دل و آتش عشق اشاره می‌کند و حسرت از دست دادن معشوق را بیان می‌کند.
ای درد درون جان چه باشیای سوز درون نهان چه باشی
هوش مصنوعی: ای درد پنهانی که در جانم وجود داری، ای سوزی که در عمق وجودم نهفتهای، تو چه نوع احساسی هستی؟
ای خون دل از زمین چه جوییای ناله بر آسمان چه باشی
هوش مصنوعی: تنها نالهها و دردهای دل را در زمین جستجو نکن، بلکه آن را در آسمان نیز فریاد بزن.
ای اشک روان برون شو از چشمدر خانه مردمان چه باشی
هوش مصنوعی: ای اشک، از چشمانت خارج شو و در خانه مردم نمان، چه جای تو اینجا نیست.
ای بی تو تنم ننی ز جان دوردور از من ناتوان چه باشی
هوش مصنوعی: ای بی تو، بدنم از جان جداست و دوری تو به من ضعف و ناتوانی میدهد.
ای ساکن کوی ماهرویاندر منزل نا امان چه باشی
هوش مصنوعی: ای کسی که در محلهی زیبارویان زندگی میکنی، در این مکان ناامن چه احساسی داری؟
ای آنکه ز پیش راندیم دیامروز دگر بر آن چه باشی
هوش مصنوعی: ای کسی که ما امروز تو را از پیش خود دور کردیم، حالا چه جایگاهی خواهی داشت؟
ای شوخ کمال سوخت بیتوزین سوخته بر کران چه باشی
هوش مصنوعی: ای بازیگوش، وقتی که به کمال میرسی، آنقدر احساس سوز و گداز در دل داری که نمیدانی از آن چه باید بسازی.