شمارهٔ ۹۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوقه اشاره دارد و از قند و می به عنوان نمادی از شیرینی و دلربایی او یاد می‌کند. شاعر از تیر نگاه و دلبری معشوق سخن می‌گوید و به تأثیر آن بر دل و جانش اشاره می‌کند. همچنین، زندگی و کمال را به لب‌های او نسبت می‌دهد و از غم عشق و فاصله پرده برمی‌دارد. در نهایت، شاعر از ناز و سرکشی معشوق ناامید است و به افتخاری که از زیبایی او ناشی می‌شود، می‌بالد.
ای دهان تو قند و لب همه میقند پیش لب تو لیس بشی
هوش مصنوعی: تو مانند قند شیرینی و لبت هم شگفتانگیز و دلچسب است؛ دیگران نسبت به لب‌های تو زبانه میزنند.
تیر از آن قد نهاده سر بگریزبیشکر دور نیست ناله نی
هوش مصنوعی: تیر از آن قد کشیده شده که دیگر نمیتوان سرش را پایین آورد. فاصلهای نیست که ناله نی به گوش نرسد.
راز ما فاش کرد خون سرشکتو کمان را چه می کنی در پی
هوش مصنوعی: راز محبت ما با اشک چشمانت برملا شد. حالا کمان تو چه کار می‌کند در پی این موضوع؟
سوختی جان ما به غمزه و زلفچند ریزیم خاک بر سر وی
هوش مصنوعی: جوانب سوختن دل ما به خاطر چشمان و موهای اوست؛ ما نیز هم از روی گناه، خاک بر سر او میریزیم.
آفتاب از جمال تو خجل استناز تا چند و سرکشی تا کی
هوش مصنوعی: خورشید از زیبایی تو شرمنده است، ناز و لجبازیات تا کی ادامه خواهد داشت؟
زندگی بافت از لب تو کمالکه ز رخسارها چکاند خوی
هوش مصنوعی: زندگی به زیبایی لب‌های تو شکل گرفته است، زیبایی که از چهرههای تو میریزد.