شمارهٔ ۹۷۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق است و احساسات عمیق عاشق را بیان می‌کند. شاعر به شیرینی و زیبایی عشق اشاره می‌کند و از توصیف چهره محبوبش در آب می‌گوید. او احساس می‌کند که عشقش به اندازه‌ای عمیق و سوزان است که در مقایسه با آن، چیزهای دیگر ناچیزند. همچنین، شاعر به حالتی مستی اشاره دارد که ناشی از عشق و جذبه معشوق است، و نشان می‌دهد که نبودن محبوب چقدر می‌تواند دردآور باشد. در نهایت، اشاره به افتادگی و مسکینی عاشق در عشق، نشان‌دهنده وضعیت تواضع و دل‌باختگی اوست.
این چه نبهاست وین چه شیرینیوآن چه گفتار و آن شکر چینی
هوش مصنوعی: این چیست که باعث شگفتی و خوشحالی است؟ چه سخنان زیبا و شیرینی که به زبان میآید و چه لطافتی در آن نهفته است!
صورت جان در آب عارض بینبا چنان رخ رواست خود بینی
هوش مصنوعی: چهره روح خود را در آب ببین، که با آن حالت زیبا، خود را نمیتوانی نادیده بگیری.
گرمنت پیش خویش بنشانمتو نه آن آتشی که بنشینی
هوش مصنوعی: اگر تو را پیش خود بنشانم، تو آن آتشی نیستی که خاموش شوی.
سوز جانم که کشته آنمریز خونم که تشنه اینی
هوش مصنوعی: عذاب و درد درونم به حدی است که جانم به تنگ آمده و برای عشق تو شدم قربانی. در این حال، خون من مانند آبی است که تو در آرزویش هستی.
زاهدا مستم از لبش منو توبیخبر از شراب رنگینی
هوش مصنوعی: زاهد! من از لب او مست شدهام و تو بیخبر از شراب رنگین او هستی.
در نگیرد به هیچ نر آتشدامن از آه ما چه در چینی
هوش مصنوعی: اگر آتش دل ما بر پا شود، هیچ مردی نمیتواند دامنش را از این آتش دور کند، هرچند که او تلاش کند.
چو فتادی به زلف یار کمالبینی افتادگی و مسکینی
هوش مصنوعی: وقتی به در بند زلف محبوب افتادی، در آنجا به زیبایی تسلیم و فروتنی را خواهی دید.