شمارهٔ ۹۸۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از حالتی از فقری و ضعف خود صحبت می‌کند و از عشق یاری می‌طلبد. او به محبت و لطف معشوقه‌اش امید دارد و از او می‌خواهد که بی‌اعتنا به وضعیتش، نگاهی مهربانانه به او بیندازد. شاعر احساس می‌کند که در عشق به نوعی در بند و اسیر است و در عین حال، از عمر و پیری‌اش نیز ناامید نیست، زیرا عشق را جوانی می‌داند. او همچنین به وضعیت درونیش اشاره می‌کند و عنوان می‌کند که وضعیت خراب دلش به خبر و اطلاع احتیاج ندارد، بلکه حال زندگی‌اش به عشق و احساس او بستگی دارد. در نهایت، بر این نکته تاکید می‌کند که کمال و زندگی واقعی در عشق نهفته است، حتی اگر این عشق به قیمت مرگ باشد.
با مسکنت و عجز و ضعیفی وفقیریدارم هوس لطف تو وای ار نپذیری
هوش مصنوعی: با حال شکستگی، ضعف و فقر خود، خواستار مهر و لطف تو هستم و اگر این لطف را به من ندهی، دریغ از دلتنگیام.
با من نظری کن ز سر لطف و بزرگیهر چند که در چشم نیایم ز حقیری
هوش مصنوعی: من را با لطف و بزرگی خود نگاه کن، حتی اگر در چشمانت به خاطر کوچکیام دیده نشوم.
کامی ز لب لعل تو شاید که برآیدبا من چو میان خود اگر ننگ نگیری
هوش مصنوعی: شاید موفق شوم که از لبان خوشرنگ تو بهرهای ببرم، به شرطی که خودت از این موضوع شرمنده نباشی.
سلطانی من چیست گدائی ز نو کردنآزادی من چیست به دام تو اسیری
هوش مصنوعی: سلطنت من چه ارزشی دارد وقتی که مانند یک گدا در حال طلب آزادی هستم؟ آزادی من چیست وقتی که در دام تو گرفتار شدهام؟
گفتی که به پیری طرف عشق رها کنچون عشق در آمد چه جوانی و چه پیری
هوش مصنوعی: گفتی که وقتی به پیری رسیدی باید عشق را فراموش کنی، اما وقتی عشق در دل انسان جای بگیرد، دیگر فرقی نمیکند که جوان باشد یا پیر.
احوال درون دل و بیرون خرابممحتاج خبر نیست که بر جمله خبیری
هوش مصنوعی: حال و وضعیت درون و بیرون من به قدری خراب است که نیازی به هیچ گزارشی ندارد و خود همه چیز را می‌داند.
با زنده دلی گفت کمال از سر حالتحالت به از آن نیست که در عشق بمیری
هوش مصنوعی: با روحیه شاد و سرزنده، میگوید که کمال و کامل بودن، از حالاتی که در عشق به سر میبری بهتر است. اینطور نیست که فقط به خاطر عشق جان بسپاری و از زندگی دور شوی.