شمارهٔ ۹۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و نور زندگی به عنوان چراغی صحبت می‌کند که راه را روشن می‌سازد. او به اهمیت عشق و عقل اشاره می‌کند و اشاره می‌کند که در صورت دوری از این دو، چیزی در اختیار نخواهد بود. شاعر همچنین به سادگی و بی‌پناهی افرادی که تنها به علم و عقل تکیه می‌کنند، انتقاد می‌کند. او از خواننده می‌خواهد که دلش را با عشق دوست روشن کند و برغم‌هایش فائق آید، زیرا محبت می‌تواند تمام دردها را تسکین دهد و در زندگی‌اش نور و گرما به ارمغان آورد.
بچشم جان چو چراغی که در میان ز جاجیز عشق آب حیاتی ز عقل ملح اجاجی
هوش مصنوعی: چشمانم مانند چراغی است که در دل شب میدرخشد و از عشق سرچشمه میگیرد. این عشق به من زندگی و روشنی میبخشد، همانطور که عقل و فکر نیز در زندگی مهم و ضروری هستند.
درین مرقع اگر چون کلاه صاحب ترکیز قالب ارچه شوی دور بر سر همه تاجی
هوش مصنوعی: اگرچه در این مجموعه، مثل کلاهی که بر سر صاحب خود قرار دارد، اگر هم از قالب خود خارج شوی، باز هم بر روی سر همه تاجی خواهی داشت.
اگر به شیوه منصور دم زنی ز اناالحقیقین شود دم آخر که چند مرده حلاجی
هوش مصنوعی: اگر با صدای بلند و شجاعانه از حقیقت سخن بگویی، در آخرین لحظات متوجه خواهی شد که چه تعداد از افراد واقعی و شجاع هستند و چه کسانی تنها شعار میدهند.
بعلم و عقل فرو ماندی از همه عجب است اینکه فیل داری و اسب و پیاده چون شه عاجی
هوش مصنوعی: با علم و دانش و عقل، از همه یا چیزی دیگر عقب ماندهای. این شگفتانگیز است که تو هم فیل داری، هم اسب، و هم سوارکاری چون شاهزادهای که عاج دارد.
مگر دماغ تو صوفی به بانگ چنگ شود ترکه از قدح نکشیدی عظیم خشک مزاجی
هوش مصنوعی: آیا ممکن است صدای چنگ تو باعث شود که عواطف و احساسات عمیقتری را تجربه کنی، در حالی که تاکنون از شراب استفاده نکردهای و این به معنای بیاحساسی توست؟
درون دل بفروز ای خیال دوست که ما راهزار درد اگرت هست ازو کمال مخور غمی
هوش مصنوعی: در دل خود شعلهای برپا کن ای خیال محبوب، زیرا ما اگر هزار درد نیز داریم، از کمال وجود تو نگران نباش.
درین سراچه تیره تو نور بخش سراجیچو درد دوست بود قابل هزار علاجی
هوش مصنوعی: در این خانه تاریک، تو همچون چراغی به روشنی میافزایی؛ زیرا درد عشق دوست، قابل هزار درمان است.