شمارهٔ ۱۰۱۱
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و درد جدایی اشاره دارد. شاعر با اشاره به زیبایی معشوق و عشقش، از نازکی لبان او و زیبایی خطش سخن می‌گوید. او از بلاهایی که عاشق را درگیر کرده‌اند شکایت می‌کند و احساس ناراحتی از جدایی را ابراز می‌کند. شاعر همچنین به حس حسادت از رقبایش اشاره کرده و از آشنایی با آنها ناراحت است. در پایان، او به زندگی درویشان و عدم نیاز به کمال از بار دنیا اشاره می‌کند. این شعر ترکیبی از عشق، جدایی و فلسفه زندگی است.
چه لطف است این که با من می‌نماییلب نازک پرسش می‌گشایی
هوش مصنوعی: چه زیبایی دارد وقتی با من با نرمی سخن میگویی و سوالاتت را مطرح میکنی.
البته جانست و جانم می‌فزایدسبزی که بر لب می‌فزایی
هوش مصنوعی: البته که تو جان هستی و وجودم را با زیبایی که به لبانت میافزایی پر میکنی.
خطت بر رخ نکوتر خوانده از مشکمگر خوانند خط در روشنایی
هوش مصنوعی: خطی که بر چهرهات است، زیباتر از مشک نوشته شده است، مگر اینکه کسی بتواند خطوط را در روشنی بخواند.
نه عاشق را بلا آمد ز هرسوچرا زین سر نبایی چون بلایی
هوش مصنوعی: عاشق از هر سو به مشکل و سختی دچار شده است و نمیداند چرا باید چنین مصیبتی را تحمل کند.
چو قامت راست کردی وقت رفتنقیامت دیدم از روز جدایی
هوش مصنوعی: زمانی که قامت تو را راست کردم و آماده سفر شدم، احساس کردم که روز جدایی نزدیک است و آن را تجربه کردم.
ملولم ز آشنایی رقیبانچه بودی گر نبودی آشنایی
هوش مصنوعی: من از آشنایی با رقبایم خستهام، چه میشد اگر تو این آشنایی را نداشتی؟
نمی‌خواهد کمال از بار جز بارنیامرزید درویشان گدایی
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تنها با تحمل رنج و سختی نمیتوان به کمال و رشد معنوی دست یافت. در حقیقت، باید از زحمتها و دشواریها درس گرفت و به معنای واقعی به کمال نزدیک شد. درویشان و گدایان هم با وجود فقر مادی، ارزشهای بزرگ و معنوی را در خود پرورش میدهند.